« راغب » در كتاب « مفردات » مىگويد به معنى منع و جلوگيرى است ، و از آنجا كه عقل جلو اشتباهات و خلافكاريها را مىگيرد ، همچنين قضاوت صحيح مانع از ظلم و ستم است ، و حكومت عادل جلو حكومتهاى نارواى ديگران را مىگيرد ، در هر يك از اين سه معنى استعمال مىشود .
البته همان گونه كه اشاره كرديم كه همه انبياء داراى اين همه مقامات نبودند ولى هنگامى كه احكامى به جمعى اسناد داده مىشود ، لزومى ندارد كه همه افراد آن جمع داراى تمام آن احكام باشند ، بلكه ممكن است بعضى از آنها فقط داراى بعضى از آن احكام باشند و لذا موضوع كتاب آسمانى كه تنها براى عده اى از انبياى نامبرده وجود داشته مشكلى براى ما در فهم آيه فوق ايجاد نمىكند .
سپس مىفرمايد : « اگر اين جمعيت ، يعنى مشركان و اهل مكه و مانند آنها ، اين حقايق را نپذيرند ، دعوت تو بدون پاسخ نمىماند ، زيرا ما جمعيتى را ماموريت دادهايم كه نه تنها آن را بپذيرند بلكه آن را محافظت و نگهبانى كنند جمعيتى كه در راه كفر گام بر نمىدارند و در برابر حق تسليمند » ( * ( فَإِنْ يَكْفُرْ بِها هؤُلاءِ فَقَدْ وَكَّلْنا بِها قَوْماً لَيْسُوا بِها بِكافِرِينَ ) * ) .
در تفسير « المنار » و تفسير « روح المعانى » از بعضى از مفسران نقل شده كه منظور از اين جمعيت ، ايرانيان هستند ، ( كه به زودى اسلام را پذيرفتند و در پيشرفت آن با تمام قوا كوشيدند و دانشمندان آنها در فنون مختلف اسلامى كتابهاى فراوان تاليف كردند ) ( 1 ) .
هامش
( 1 ) اين احتمال در تفسير آيه نيز هست كه منظور از هؤلاء خود انبياء باشند ، يعنى اگر به فرض محال اين انبياى بزرگ الهى از اداى رسالت سر باز مىزدند باز رسالت الهى به زمين نمىماند و جمعى ديگر ماموريت رساندن آن را به جهانيان مىيافتند ، نظير اين تعبيرات در قرآن ديده مىشود چنان كه در جاى ديگر مىخوانيم * ( لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ ) * ( زمر - 65 ) .