آنكه يهود آن را از بين بردند .
در اين هنگام آيات فوق نازل شد و جريان مزبور را به طور فشرده بيان كرد .
تفسير : داورى ميان دوست و دشمن
از اين آيه و چند آيه بعد از آن استفاده مىشود كه قضات اسلام حق دارند با شرايط خاصى در باره جرائم و جنايات غير مسلمانان نيز قضاوت كنند كه شرح آن طى اين آيات بيان خواهد شد .
آيه فوق با خطاب * ( يا أَيُّهَا الرَّسُولُ ) * ( اى فرستاده ! ) آغاز شده اين تعبير تنها در دو جاى قرآن ديده مىشود يكى در اينجا و ديگرى در آيه 67 همين سوره كه مساله ولايت و خلافت مطرح است مىباشد ، گويا به خاطر اهميت موضوع و ترس و واهمه اى كه از دشمن در كار بوده مىخواهد حس مسئوليت را در پيامبر ص بيشتر تحريك كند و اراده او را تقويت نمايد كه تو صاحب رسالتى آن هم رسالتى از طرف ما ، بنا بر اين بايد در بيان حكم استقامت بخرج دهى .
سپس به دلدارى پيامبر ص به عنوان مقدمه اى براى حكم بعد پرداخته و مىفرمايد : « آنها كه با زبان ، مدعى ايمانند و قلب آنها هرگز ايمان نياورده و در كفر بر يكديگر سبقت مىجويند هرگز نبايد مايه اندوه تو شوند ( زيرا اين وضع تازگى ندارد ) .
( * ( لا يَحْزُنْكَ الَّذِينَ يُسارِعُونَ فِي الْكُفْرِ مِنَ الَّذِينَ قالُوا آمَنَّا بِأَفْواهِهِمْ وَلَمْ تُؤْمِنْ قُلُوبُهُمْ ) * ) .
بعضى معتقدند تعبير « * ( يُسارِعُونَ فِي الْكُفْرِ ) * » با تعبير « يسارعون الى الكفر »