كه تبليغ رسالت كرده و آنها را هيچگاه به خدايى و الوهيت خود دعوت ننموده بلكه به ربوبيت پروردگار دعوت كرده است .
سؤال :
در اينجا اين سؤال پيش ميايد كه طبق آيه 117 سوره مائده ، مسيح ع گواهى و شهادت خود را در روز قيامت منحصر به زمانى مىكند كه در ميان امت خويش مىزيسته است و اما نسبت به بعد از آن اين گواهى را از خود سلب مىنمايد .
وَ كُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيداً ما دُمْتُ فِيهِمْ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِي كُنْتَ أَنْتَ الرَّقِيبَ عَلَيْهِمْ وَأَنْتَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ :
« من تا هنگامى كه در ميان آنها بودم ، شاهد و ناظر بر ايشان بودم ولى زمانى كه مرا از ميان آنها گرفتى تو مراقب آنها بودى و تو بر هر چيز شاهد و گواهى » .
در حالى كه در آيه مورد بحث ميخوانيم مسيح ع در روز قيامت نسبت به همه آنان ، اعم از كسانى كه در عصر او بودند يا نبودند گواهى ميدهد .
پاسخ :
دقت در مضمون دو آيه نشان ميدهد كه آيه مورد بحث در باره گواهى بر تبليغ رسالت و نفى الوهيت از مسيح است ولى آيه 117 مائده مربوط به گواهى بر عمل مىباشد : توضيح اينكه : آيه مورد بحث ميگويد : عيسى ع بر ضد تمام كسانى كه او را به الوهيت پذيرفتند ، اعم از كسانى كه در عهد او بودند يا بعدا بوجود آمدند گواهى ميدهد كه من هرگز آنها را به چنين چيزى