[ سوره النساء ‹ 4 › : آيات 137 تا 139 ]
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا ثُمَّ آمَنُوا ثُمَّ كَفَرُوا ثُمَّ ازْدادُوا كُفْراً لَمْ يَكُنِ اللَّه لِيَغْفِرَ لَهُمْ وَلا لِيَهْدِيَهُمْ سَبِيلًا ‹ 137 › بَشِّرِ الْمُنافِقِينَ بِأَنَّ لَهُمْ عَذاباً أَلِيماً ‹ 138 › الَّذِينَ يَتَّخِذُونَ الْكافِرِينَ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ أَ يَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّه جَمِيعاً ‹ 139 ›
ترجمه :
137 - آنها كه ايمان آوردند ، سپس كافر شدند ، باز هم ايمان آوردند ، و دگر بار كافر شدند سپس بر كفر خود افزودند هرگز خدا آنها را نخواهد بخشيد و نه آنها را به راه ( راست ) هدايت مىكند .
138 - به منافقان بشارت ده كه مجازات دردناكى در انتظار آنها است .
139 - همانها كه كافران را ، بجاى مومنان ، دوست خود بر مىگزينند ، آيا اينها مىخواهند از آنان كسب عزت و آبرو كنند با اينكه همه عزتها مخصوص خدا است ؟ !
تفسير : سرنوشت منافقان لجوج
به تناسب بحثى كه در آيه گذشته در باره كافران و گمراهى دور و دراز آنها بود در اين آيات اشاره به حالت جمعى از آنان كرده كه هر روز شكل تازه اى به خود ميگيرند ، روزى در صف مومنان ، و روز ديگر در صف كفار ، و باز در صف مومنان ، و سپس در صفوف كفار متعصب و خطرناك قرار ميگيرند ، خلاصه همچون « بت عيار » هر لمحه به شكلى و هر روز به رنگى در مىآيند