به ميان آمده است و در حقيقت ، پاسخى است به سؤالاتى كه در ذهن بعضى از تازه مسلمانان ، بعد از جنگ احد خطور مىكرد ، كه چرا ما اين همه گرفتار مشكلات و مصائب شويم ؟ قرآن به آنها مىگويد : اگر در اين راه ، متحمل خسارتهايى شدهايد ، فراموش نكنيد كه خداوند ، بزرگترين نعمت را در اختيار شما گذاشته ، پيامبرى مبعوث كرده كه شما را تربيت مىكند ، و از گمراهيهاى آشكار بازميدارد .
هر اندازه براى حفظ اين نعمت بزرگ ، تلاش كنيد و هر بهايى بپردازيد باز هم ناچيز است .
جالب توجه اينكه ذكر اين نعمت با جمله « * ( لَقَدْ مَنَّ اللَّه عَلَى الْمُؤْمِنِينَ ) * » :
( خداوند بر مؤمنان منت گذارد ) شروع شده است كه شايد در به دو نظر تصور شود نازيبا است ، ولى هنگامى كه به ريشه اصلى لغت « منت » باز مىگرديم مطلب كاملا روشن مىشود ، توضيح اينكه همانطور كه راغب در كتاب مفردات مىگويد : اين كلمه در اصل از « من » به معنى سنگهايى است كه با آن وزن مىكنند و به همين دليل هر نعمت سنگين و گرانبهايى را « منت » مىگويند كه اگر جنبه عملى داشته باشد يعنى كسى عملا نعمت بزرگى به ديگرى بدهد كاملا زيبا و ارزنده است و اما اگر كسى كار كوچك خود را با سخن ، بزرگ كند و برخ افراد بكشد كارى است بسيار زشت ، بنا بر اين منتى كه نكوهيده است به معنى بزرگ شمردن نعمتها در گفتار است اما منتى كه زيبنده است همان بخشيدن نعمتهاى بزرگ است .
خداوند در آيه فوق مىگويد : پروردگار بر مؤمنان منت گذارد يعنى نعمت بزرگى عملا در اختيار آنها نهاد .
اما اينكه چرا تنها نام مؤمنان برده شده در حالى كه بعثت پيامبر ص براى هدايت عموم بشر است ، بخاطر اين است كه از نظر نتيجه و تاثير ، تنها مؤمنان هستند كه از اين نعمت بزرگ استفاده مىكنند و آن را عملا به خود اختصاص ميدهند .
سپس مىفرمايد : يكى از مزاياى اين پيامبر ص اين است كه او از جنس
الأمثل في تفسير كتاب الله المنزل ( تفسير نمونه ) ( فارسي ) — صفحة 158
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٥٨