مريم تحت سرپرستى زكريا بزرگ شد و آن چنان غرق عبادت و بندگى خدا بود كه به گفته ابن عباس هنگامى كه نه ساله شد ، روزها را روزه مىگرفت و شبها را به عبادت مىپرداخت و آن چنان در پرهيزگارى و معرفت و شناسايى پروردگار پيش رفت كه از احبار و دانشمندان پارساى آن زمان نيز پيشى گرفت ( 1 ) .
و هنگامى كه زكريا در كنار محراب او قرار مىگرفت و براى ديدار او مىآمد ، غذاهاى مخصوصى كنار محراب او مشاهده مىكرد كه از آن به تعجب مىافتاد روزى « به او گفت : اين غذا را از كجا آوردى » ؟ ( * ( قالَ يا مَرْيَمُ أَنَّى لَكِ هذا ) * ) .
مريم در جواب « گفت : اين از طرف خدا است و اوست كه هر كس را بخواهد بى حساب روزى مىدهد » ( * ( قالَتْ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّه إِنَّ اللَّه يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ بِغَيْرِ حِسابٍ ) * ) .
اما اين غذا چه نوع غذايى بوده و از كجا براى مريم آمده در آيه شرح داده نشده است ولى از روايات متعددى كه در تفسير عياشى و غير آن از كتب « شيعه » و « اهل تسنن » آمده استفاده مىشود كه آن يك نوع ميوه بهشتى بوده كه در غير فصل ، در كنار محراب مريم به فرمان پروردگار حاضر مىشده است و اين موضوع جاى تعجب نيست كه خدا از بنده پرهيزگارش اين چنين پذيرايى كند .
اين موضوع كه منظور از « رزقا » غذاى بهشتى باشد از قرائنى كه در گوشه و كنار آيه هست نيز استفاده مىشود ، زيرا اولا كلمه « رزقا » به صورت نكره ، نشانه آن است كه روزى خاص و ناشناسى براى زكريا بوده است . ثانيا پاسخ مريم كه « اين از طرف خدا است » نشانه ديگرى براى اين مطلب مىباشد ثالثا به هيجان آمدن زكريا و تقاضاى فرزندى از طرف پروردگار كه در آيه بعد به آن اشاره شده قرينه ديگرى براى اين معنى محسوب مىشود .
هامش
( 1 ) مجمع البيان ، جلد 2 صفحه 436 .