بيان مىكند .
سابقا گفتيم ، همسر زكريا و مادر مريم خواهر يكديگر بودند و اتفاقا هر دو در آغاز ، نازا و عقيم بودند ، هنگامى كه مادر مريم از لطف پروردگار ، صاحب چنين فرزند شايسته اى شد و زكريا اخلاص و ساير ويژگيهاى شگفتآور او را ديد ، آرزو كرد كه او هم صاحب فرزندى پاك و با تقوا همچون مريم شود ، فرزندى كه چهره اش آيت و عظمت خداوند گردد ، و با اينكه ساليان درازى از عمر او و همسرش گذشته بود ، و از نظر معيارهاى طبيعى بسيار بعيد به نظر مىرسيد كه صاحب فرزندى شود ، ولى ايمان به قدرت پروردگار و مشاهده وجود ميوههاى تازه در غير فصل ، در كنار محراب عبادت مريم ، قلب او را لبريز از اميد ساخت كه شايد در فصل پيرى ، ميوه فرزند بر شاخسار وجودش آشكار شود ، به همين دليل هنگامى كه مشغول نيايش بود از خداوند تقاضاى فرزند كرد ، و آن گونه كه قرآن در نخستين آيه فوق مىگويد : « در اين هنگام زكريا پروردگار خويش را خواند و گفت : پروردگارا ! فرزند پاكيزه اى از سوى خودت به من ( نيز ) عطا فرما كه تو دعا را مىشنوى » و اجابت مىكنى ( * ( هُنالِكَ دَعا زَكَرِيَّا رَبَّه قالَ رَبِّ هَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً إِنَّكَ سَمِيعُ الدُّعاءِ ) * ) . ( 1 )
« در اين موقع فرشتگان به هنگامى كه او در محراب ايستاده و مشغول نيايش بود ، وى را صدا زدند كه خداوند تو را به يحيى بشارت مىدهد ، در حالى كه كلمه خدا ( حضرت مسيح ) را تصديق مىكند و آقا و رهبر خواهد بود ، و از هوى و هوس بر كنار و پيامبرى از صالحان است
هامش
( 1 ) « ذرية » چنان كه گفتيم در اصل به معنى فرزندان كوچك است ، گاه به اولاد بزرگ نيز گفته مىشود ، اين واژه هر چند در اصل معنى جمعى دارد ، ولى بر مفرد هم اطلاق مىگردد ( مفردات راغب ) ضمنا « طيبة » به صورت مؤنث آمده با اينكه حضرت زكريا تقاضاى پسر كرده بود ، اين به خاطر مراعات ظاهر لفظ ذرية است .