قرون است ، آنها كه شب و روز دم از عشق پروردگار يا عشق و محبت پيشوايان اسلام و مجاهدان راه خدا و صالحان و نيكان مىزنند اما در عمل ، كمترين شباهتى به آنها ندارند ، مدعيان دروغينى بيش نيستند .
آنها كه سر تا پا آلوده گناهاند ، با اين حال قلب خود را مملو از عشق خدا ، پيامبر ص ، امير مؤمنان ع و پيشوايان بزرگ مىدانند ، و يا عقيده دارند كه ايمان و عشق و محبت تنها به قلب است و ارتباطى با عمل ندارد ، از منطق اسلام به كلى بيگانهاند .
در « معانى الاخبار » از امام صادق ع نقل شده كه فرمود :
ما احب اللَّه من عصاه
: « كسى كه گناه مىكند ، خدا را دوست نمىدارد » .
سپس اين شعر معروف را قرائت فرمود :
تعصى الاله و انت تظهر حبه
هذا لعمرى فى الفعال بديع
لو كان حبك صادقا لاطعته
ان المحب لمن يحب مطيع
« معصيت پروردگار مىكنى ، با اين حال اظهار محبت او مىنمايى - به جانم سوگند ، اين كار عجيبى است ! اگر محبت تو صادقانه بود ، اطاعت فرمان او مىكردى - زيرا كسى كه ديگرى را دوست مىدارد ، از فرمان او پيروى مىكند » .
قرآن در جمله « * ( يُحْبِبْكُمُ اللَّه وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللَّه غَفُورٌ رَحِيمٌ ) * » مىگويد :
اگر محبت خدا داشتيد و اثرات آن در عمل و زندگى شما آشكار شد خداوند هم شما را دوست مىدارد و به دنبال اين دوستى ، اثراتش در مناسبات او با شما آشكار مىگردد ، گناهانتان را مىبخشد و شما را مشمول رحمتش مىكند .
دليل دوستى متقابل خداوند نيز روشن است ، زيرا او وجودى است از هر نظر كامل و بى پايان و به هر موجودى كه در مسير تكامل گام بر دارد بر اثر سنخيت پيوند محبت خواهد داشت .
از اين آيه ضمنا روشن مىشود كه محبت يك طرفه نمىتواند وجود داشته