[ سوره البقرة ‹ 2 › : آيه 256 ]
لا إِكْراه فِي الدِّينِ قَدْ تَبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِنْ بِاللَّه فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى لا انْفِصامَ لَها وَاللَّه سَمِيعٌ عَلِيمٌ ‹ 256 ›
ترجمه :
256 - در قبول دين ، اكراهى نيست . ( زيرا ) راه درست از راه انحرافى ، روشن شده است . بنا بر اين ، كسى كه به طاغوت [ بت و شيطان ، و هر موجود طغيانگر ] كافر شود و به خدا ايمان آورد ، به دستگيره محكمى چنگ زده است ، كه گسستن براى آن نيست . و خداوند ، شنوا و داناست .
شان نزول :
مفسر معروف اسلامى « طبرسى » در « مجمع البيان » در شان نزول آيه نقل مىكند : مردى از اهل مدينه بنام « ابو حصين » دو پسر داشت برخى از بازرگانانى كه به مدينه كالا وارد مىكردند هنگام برخورد با اين دو پسر آنان را به عقيده و آيين مسيح دعوت كردند ، آنان هم سخت تحت تاثير قرار گرفته و به اين كيش وارد شدند و هنگام مراجعت نيز به اتفاق بازرگانان به شام رهسپار گرديدند .
« ابو حصين » از اين جريان سخت ناراحت شد و به پيامبر ص اطلاع داد و از حضرت خواست كه آنان را به مذهب خود برگرداند و سؤال كرد آيا مىتواند آنان را با اجبار به مذهب خويش باز گرداند ؟
آيه فوق نازل گرديد و اين حقيقت را بيان داشت كه : « در گرايش به مذهب اجبار و اكراهى نيست » .
در تفسير « المنار » نقل شده كه ابو حصين خواست دو فرزند خود را با اجبار به اسلام باز گرداند ، آنان به عنوان شكايت نزد پيغمبر آمدند « ابو حصين » به پيامبر عرض كرد من چگونه به خود اجازه دهم كه فرزندانم وارد آتش گردند و من ناظر آن