بهتر اين است كه سرپرستى آنها را بپذيريد ، و كارهاى آنان را سامان دهيد و اصلاح كنيد ، و اگر زندگى و اموال آنها با زندگى و اموال شما مخلوط گردد مشكلى نيست ، در صورتى كه نظر شما اصلاح باشد و بسان يك برادر ، با آنها رفتار كنيد .
سپس اضافه مىكند : « كه خداوند مفسد را از مصلح مىشناسد » ( * ( وَاللَّه يَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ الْمُصْلِحِ ) * ) آرى او از نيات همه شما آگاه است ، و آنها كه قصد سوء استفاده از اموال يتيمان دارند ، و با آميختن اموال آنها با اموال خود ، به حيف و ميل اموال يتيمان مىپردازند را از دلسوزان پاكدل واقعى مىشناسد .
و در پايان آيه مىفرمايد : « خداوند اگر بخواهد مىتواند كار را بر شما سخت بگيرد و شما را به زحمت اندازد ( و در عين دستور دادن به سرپرستى يتيمان ، دستور دهد كه اموال آنها را به كلى از اموال خود جدا سازيد ، ولى خداوند هرگز چنين نمىكند ) زيرا او توانا و حكيم است » ( * ( وَلَوْ شاءَ اللَّه لأَعْنَتَكُمْ إِنَّ اللَّه عَزِيزٌ حَكِيمٌ ) * ) . ( 1 )
نكتهها :
1 - رابطه احكام چهارگانه بالا
- همان گونه كه ملاحظه كرديد ، چهار سؤال در دو آيه فوق ، درباره مساله « شراب » و « قمار » و « انفاق » و « يتيمان » ، همراه پاسخ آنها آمده است ، ذكر اين چهار سؤال و جواب با يكديگر ممكن است ، به اين جهت باشد كه واقعا مردم گرفتار اين چهار مساله و درگير با آنها بودند ، لذا پى در پى درباره اين چهار موضوع سؤال مىكردند ( توجه داشته باشيد كه يسئلونك فعل مضارع و
هامش
( 1 ) « اعنتكم » از ماده « عنت » ، در اصل به معنى وقوع در امر خوفناك است . و به گفته « معجم مقاييس اللغة » در اصل به معنى هر گونه مشقت است .