بن حضرمى « را كشتند و قافله را با دو نفر نزد پيامبر ص آوردند ، پيغمبر به آنان فرمود : من به شما دستور نداده بودم كه در ماههاى حرام نبرد كنيد ، و دخالتى در غنائم و اسيران نكرد ، مجاهدان ناراحت شدند و مسلمانان به سرزنش آنها پرداختند ، مشركان نيز زبان به طعن گشودند كه محمد ص جنگ و خونريزى و اسارت را در ماههاى حرام ، حلال شمرده در اين هنگام آيه اول نازل شد پس از آنكه اين آيه نازل شد » عبد اللَّه بن جحش « و همراهانش اظهار كردند كه در اين راه براى درك ثواب جهاد كوشش كردهاند و از پيامبر پرسيدند كه آيا اجر مجاهدان را دارند يا نه ؟ آيه دوم ( * ( إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَالَّذِينَ هاجَرُوا ) * . . . ) نازل گرديد .
تفسير : جنگ در ماههاى حرام
همان گونه كه از شان نزول بر مىآيد و لحن آيه نيز اجمالا به آن گواهى مىدهد آيه نخست در صدد پاسخگويى به پاره اى از سؤالات درباره جهاد و استثناهاى آن است .
مىفرمايد : « از تو درباره جنگ كردن در ماههاى حرام سؤال مىكنند » ( * ( يَسْئَلُونَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرامِ قِتالٍ فِيه ) * ) .
سپس مىافزايد : « به آنها بگو جنگ در آن ( گناه ) بزرگى است » ( * ( قُلْ قِتالٌ فِيه كَبِيرٌ ) * ) .
و به اين ترتيب سنتى را كه از زمانهاى قديم و اعصار انبياى پيشين در ميان عرب در مورد تحريم پيكار در ماههاى حرام ( رجب ، ذى القعده ، ذى الحجه و محرم ) وجود داشته با قاطعيت امضا مىكند .
سپس مىفرمايد : چنين نيست كه اين قانون استثنايى نداشته باشد نبايد اجازه داد گروهى فاسد و مفسد زير چتر اين قانون هر ظلم و فساد و گناهى را