بوسيله فرشتگان بر پيامبران نازل مىشود و اگر تفاوتى بين ماموريتهاى آنها باشد از قبيل تقسيم مسئوليت است نه تضاد در ماموريت ، آنها همه در مسير يك هدف قرار دارند ، بنا بر اين دشمنى با يكى از آنها ، دشمنى با خدا است .
« جبريل » و « ميكال » .
نام « جبريل » سه بار ، و نام « ميكال » يك بار در قرآن مجيد ، در همين مورد آمده است ( 1 ) و از همين آيات استفاده مىشود كه هر دو از فرشتگان بزرگ و مقرب خدايند ( در تلفظات معمولى مسلمين جبرئيل و ميكائيل هر دو با همزه و ياء تلفظ مىشود ، ولى در متن قرآن تنها به صورت جبريل و ميكال آمده است ) جمعى عقيده دارند كه « جبريل » لفظى است عبرانى و اصل آن « جبرئيل » به معنى « مرد خدا » يا « قوت خدا » است ( « جبر » به معنى « قوت يا مرد » و « ئيل » به معنى « خدا » است ) .
به موجب آيات مورد بحث جبرئيل پيك وحى خدا بر پيامبر ، و نازل كننده قرآن بر قلب پاك او بوده است ، در حالى كه در سوره نحل آيه 102 واسطه وحى « روح القدس » معرفى شده .
و در سوره « شعراء آيه 191 » مىخوانيم قرآن را روح الامين براى آن حضرت آورده ، ولى همانگونه كه مفسران تصريح كردهاند : منظور از روح القدس و روح الامين همان جبرئيل است .
ضمنا احاديثى در دست داريم كه به موجب آنها جبرئيل به صورتهاى گوناگون بر پيامبر نازل مىشد و در مدينه جبرئيل غالبا به صورت دحيه كلبى كه مردى بسيار زيبا بود بر آن حضرت نمايان مىگشت .
از سوره نجم استفاده مىشود كه پيامبر ص جبرئيل را دو بار ( به صورت
هامش
( 1 ) نام « جبريل » دو بار در آيات مورد بحث ، و يك بار در سوره تحريم آيه 4 ذكر شده .