ايمان نداشته باشد و فقط گمان كند ، كافى است كه از هر گونه خلافكارى خوددارى نمايد و در واقع سرزنش به علماء يهود است كه اگر ايمان شما حتى به درجه ظن و گمان برسد باز بايد احساس مسئوليت كنيد و دست از اين گونه تحريفات برداريد . ( 1 )
نكتهها :
1 - « لقاء اللَّه » چيست ؟
تعبير به « لقاء اللَّه » در قرآن مجيد كرارا آمده است ، و همه به معنى حضور در صحنه « قيامت مىباشد ، بديهى است منظور از » لقاء « و ملاقات خداوند ملاقات حسى ، مانند ملاقات افراد بشر با يكديگر نيست ، چه اينكه خداوند نه جسم است و نه رنگ و مكان دارد كه با چشم ظاهر ديده شود ، بلكه منظور يا مشاهده آثار قدرت او در صحنه قيامت و پاداشها و كيفرها و نعمتها و عذابهاى او است ، چنان كه گروهى از مفسران گفتهاند .
يا به معنى يك نوع شهود باطنى و قلبى است ، زيرا انسان گاه به جايى مىرسد كه گويى خدا را با چشم دل در برابر خود مشاهده مىكند ، به طورى كه هيچگونه شك و ترديدى براى او باقى نمىماند .
اين حالت ممكن است بر اثر پاكى و تقوا و عبادت و تهذيب نفس در اين دنيا براى گروهى پيدا شود ، چنان كه در نهج البلاغه مىخوانيم : يكى از دوستان دانشمند على ع به نام « ذعلب يمانى » از امام ع پرسيد « هل رايت ربك » : « آيا خداى خود را ديده اى » ؟ !
هامش
( 1 ) المنار جلد 1 صفحه 302 - و الميزان جلد 1 صفحه 154 - و تفسير روح المعانى جلد 1 صفحه 228 ، در آيات ديگر قرآن اشاره به اين معنا ديده مىشود مانند « * ( فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّه فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً ) * » ( سوره كهف آيه 110 ) .