بود ، و با ضميمه كردن آيه 12 سوره مائده ( وَلَقَدْ أَخَذَ اللَّه مِيثاقَ بَنِي إِسْرائِيلَ . . .
وَ قالَ اللَّه إِنِّي مَعَكُمْ لَئِنْ أَقَمْتُمُ الصَّلاةَ وَآتَيْتُمُ الزَّكاةَ وَآمَنْتُمْ بِرُسُلِي وَعَزَّرْتُمُوهُمْ . . . ) كه دو پيمان ديگر دائر به ايمان به انبياء و تقويت آنان از آن استفاده مىشود ، روشن مىگردد كه آنها در برابر آن نعمتهاى بزرگ الهى و تعهدهاى فراوانى كرده بودند و به آنها وعده داده شده بود ، كه اگر به اينها وفادار بمانيد در باغهايى از بهشت جاى خواهيد گرفت كه نهرها از زير قصرها و درختانش جارى است ( لأُدْخِلَنَّكُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهارُ ) اما متاسفانه آنها سر انجام همه اين پيمانها را زير پا گذاردند كه هنوز هم به پيمان شكنى خويش ادامه ميدهند ، در نتيجه پراكنده و در بدر شدند و تا اين پيمانشكنيها ادامه دارد ، اين وضع نيز ادامه خواهد يافت ، و اگر مىبينيم چند روزى در پناه ديگران سر و صدايى دارند هرگز دليل بر پيروزيشان نيست ، و ما به خوبى مىبينيم روزى را كه فرزندان غيور اسلام ، دور از گرايشهاى نژادى و قومى تنها در سايه قرآن بپاخيزند و به اين سر و صداها خاتمه دهند .
4 - خدا نيز به عهدش وفا مىكند
- نعمتهاى خدا هيچگاه بى قيد و شرط نيست ، در كنار هر نعمتى مسئوليتى قرار دارد و شرطى نهفته است .
در روايتى از امام صادق ع مىخوانيم كه منظور از « * ( أُوفِ بِعَهْدِكُمْ ) * » اين است كه من به عهد خودم وفا خواهم كرد و شما را به بهشت خواهم برد » ( 1 ) .
و اگر در قسمتى از اين حديث ايمان به ولايت على ع بخشى از اين پيمان ذكر شده جاى تعجب نيست ، زيرا يكى از مواد پيمان بنى اسرائيل قبول رسالت پيامبران الهى و تقويت آنها بود ، و مىدانيم قبول جانشينان آنها نيز دنباله همان مساله رهبرى و ولايت است كه در هر زمان متناسب با آن عصر بايد تحقق يابد ،
هامش
( 1 ) نور الثقلين ج اول صفحه 72 .