ثالثا در رواياتى كه از طرق اهل بيت ع بما رسيده اين موضوع صريحا آمده است .
يكى از راويان حديث مىگويد از امام صادق ع راجع به بهشت آدم پرسيدم امام ع در جواب فرمود : باغى از باغهاى دنيا بود كه خورشيد و ماه بر آن مىتابيد ، و اگر بهشت جاودان بود هرگز آدم از آن بيرون رانده نمىشد (
جنة من جنات الدنيا يطلع فيها الشمس و القمر و لو كان من جنان الاخرة ما خرج منها ابدا
) ( 1 ) .
و از اينجا روشن مىشود كه منظور از هبوط و نزول آدم به زمين نزول مقامى است نه مكانى يعنى از مقام ارجمند خود و از آن بهشت سر سبز پائين آمد .
اين احتمال نيز داده شده كه اين بهشت در يكى از كرات آسمانى بوده است هر چند بهشت جاويدان نبوده ، در بعضى از روايات اسلامى نيز اشاره به بودن اين بهشت در آسمان شده است ولى ممكن است كلمه سماء ( آسمان ) در اين گونه روايات اشاره به « مقام بالا » باشد ، نه « مكان بالا » .
ولى بهر حال شواهد فراوانى نشان مىدهد كه اين بهشت غير از بهشت سراى ديگر است چرا كه آن پايان سير انسان است و اين آغاز سير او بود ، اين مقدمه اعمال و برنامههاى او است و آن نتيجه اعمال و برنامه هايش .
2 - گناه آدم چه بود ؟
روشن است آدم با آن مقامى كه خدا در آيات گذشته براى او بيان كرد مقام والايى از نظر معرفت و تقوا داشت ، او نماينده خدا در زمين بود او معلم فرشتگان بود ، او مسجود ملائكه بزرگ خدا گرديد ، اين آدم با اين امتيازات مسلما گناه نمىكند ، بعلاوه مىدانيم او پيامبر بود و هر پيامبرى معصوم است .
هامش
( 1 ) كتاب كافى ( طبق نقل تفسير نور الثقلين جلد 1 صفحه 62 ) .