عداوت و كينه توزى از يكديگر جدا مىشوند ، و همديگر را با لعنت ديدار مىكنند )
اگر پرده برداشته شود و حيله گرىها نمايان گردند ، فتنه انگيزان از يكديگر با خصومت و كينه توزى جدا مىشوند
در جملاتى از خطبهء 148 در بارهء طلحه و زبير و پيروان آنان چنين فرمودهاند : و اللَّه لئن أصابوا الَّذى يريدون لينتزعنّ هذا نفس هذا . . .
( سوگند به خدا اگر طلحه و زبير و پيروان آنان ، آنچه را كه مىخواهند به دست بياورند ، قطعاً هر يكى از آنان جان ديگرى را خواهد گرفت ( از پاى خواهد در آورد ) اينست قانون طبيعى و پايدار لوياتانها ( جانورهاى بزرگ ) جوامع بشرى كه اگر همهء مردم را با همهء امكانات و محصولات فكرى و عضلانى آنها بخورند ، باز همانند چاههاى بىنهايت عميق دوزخ سير نشده فرياد * ( هَلْ مِنْ مَزِيدٍ ) * ( آيا باز بر آنچه كه دارم مىتواند افزوده شود ) سر مىدهند . آرى ، همين است قانون اين درندگان : همين كه از كوبيدن و دريدن و بستن ديگران فارغ شدند ، سراغ خودشان را مىگيرند . يكى از شعراى عرب جاهلى اين قانون را چنين بازگو كرده است كه « اگر براى كشتن كسى را يا قبيله اى را پيدا نكنيم ، به كشتار خودمان مىپردازيم . »
و أحيانا على بكر أخينا
إذا ما لم نجد بشرا سواهم
( و گاه و بيگاه به مردم قبيلهء خود ( بكر ) حمله مىبريم و كشتار به راه مىاندازيم اگر بشرى غير از آنها براى كشتن پيدا نكنيم . ) منشأ اين قانون عبارتست از خاصيت خود طبيعى حيوانى كه تا بلعيدن همهء موجودات براى تورم ، ظرفيت دارد و اگر با يك يا چند انسان ديگر دست اتّحاد بهم بدهد ، فقط براى اينست كه بر قدرت و امكان خود بيفزايد و بر مقصود خود نائل گردد و همين كه بر مقصود خود دست يافت ، حتى نزديكترين متحدين خود را هم به خاك و خون خواهد كشيد .