4 . بيان مسافرتهايى كه در دورهء زندگانى خود ، براى مقاصد عاليه به هند و يمن و حجاز و سوريه نمودهاند .
5 . تقسيم دورهء زندگانى ايشان به سه بخش و بيان تاريخ مجملى از ايشان در هر يك از اين سه بخش ، و اين امتيازهايى كه بيان كرديم ، از محتواى نگارش ما استفاده خواهد شد بدون رعايت ترتيب مذكور فوق .
هبة الدين و نام و نشان او
نام گرامى اين شهرستانِ دانش ، محمد على و لقبشان هبة الدين « 1 » و شهرتشان شهرستانى است . پدر بزرگوارشان سيد حسين عابد فرزند سيد محسن صراف فرزند سيد مرتضى و فرزند سيد محمد فرزند مير سيد على كبير كه اين جد بزرگوارشان باعث انتقال آب به كربلا و نجف و باعث بناى سور در آن دو شهر گرديده است .
نسبت شريفش پس از بيست و پنج پشت به زيد شهيد فرزند حضرت امام زين العابدين - عليه و على آبائه و ابنائه سلام اللَّه - منتهى مىشود و اگر همهء نياكان او را نگوييم ، غالب آنها در هر دوره از ادوار گذشته ، مقام روحانيت و رياست مسلمانان را حايز بودهاند و اين سلسله را فروعى است كه در « كربلا » و « نجف » و « كاظميه » و « سامراء » و ساير شهرهاى عراق سكونت دارند و يك قرن پيش تنى چند از اين سلسلهء جليله به « ايران » رهسپار شده و در « تهران » و « همدان » و « كرمانشاه » و « اصفهان » متوطن و رياست دينى را نيز بعضى از آنها نايل شدهاند و اين سادات گرامى ، به « شهرستانيه » مشهورند و « شهرستان » همان ده « جى » در نزديكى « اصفهان »
هامش
( 1 ) . هبة الدين لقبى است كه از روز ولادت به ايشان داده شده است و جهت ملقب شدن ايشان به اين لقب آن كه : دانشمند بزرگوار آقا ميرزا على فرزند علامهء مرعشى شهرستانى حائرى شب ولادت ايشان امام زمان عليه السلام را در خواب ديده كه فرمودند نام اين مولود را محمد على گذاشته و ملقب به هبة الدين نماييد و آن شادروان به امر امام زمان اين نام و اين لقب را بر ايشان دادند . ( س )