تفسير عمومى خطبه صد و بيست و سوم
2 ، 5 - و أىّ امرىء منكم أحسّ من نفسه رباطة جأش عند اللَّقاء و رأى من أحد إخوانه فشلا . فليذبّ عن أخيه بفضل نجدته الَّتى فضّل بها عليه كما يذبّ عن نفسه ، فلو شاء اللَّه لجعله مثله ( هر كسى از شما در خود قوت قلب و قدرت سلحشورى در ميدان جنگ در موقع رويارويى با دشمن احساس كرد ، و از يكى از برادرانش ترس و زبونى مشاهده نمود ، با آن دليرى و شجاعت كه به وسيلهء آن بر برادرانش ترجيح يافته است ، از وى دفاع كند همان گونه كه از خود دفاع مىنمايد . اگر خداوند مىخواست آن ناتوان را همانند آن شجاع قرار مىداد ) .
دفاع از يك ناتوان مخصوصا در موقع جهاد كه انسانها در آن ، در مرز زندگى و مرگ قرار گرفتهاند ، بايد مانند دفاع از جان خويشتن باشد .
چنان كه دفاع از جان خود بالاترين و با اهميتترين و جدىترين دفاع است ، دفاع از جان ناتوانان نيز بايد به همين كيفيت باشد . شخص ناتوان در حال اعتدال مغزى و روانى نگاهش به مردم توانا ، نگاه پناهنده بر شخصى است كه جان او را مىتواند از مهلكه نجات بدهد . اين نگاه اگر كسى را كه از قدرت برخوردار است نتواند تحت تأثير قرار بدهد ، قطعى است كه نگاههاى جلب ترحم همان قدرتمند نيز روزى در كسى ديگر تأثير نخواهد كرد .