تفسير عمومى خطبهء صد و هفدهم
1 ، 7 -
به ادعاى محض قناعت نكنيد
به ادعا قناعت كردهايد و فقط تظاهر مىكنيد شگفت آورتر اين كه به آگاهىهاى خود از واقعيات بسنده نموده و به لذت آن آگاهىها كفايت كرده و عمل نمىكنيد .
يقينا همهء شما مىدانيد كه صرف مال در راه خدا چه عظمتى دارد . آيات قرآن مجيد را در بارهء انفاق و احسان و دستگيرى از مستمندان را بارها خواندهايد . و همچنين لزوم اين صفات انسانى را با تجاربى كه در عمر خود كردهايد نيز مىدانيد و لزوم كوشش و فداكارى در مسير احقاق حق و ابطال باطل و دفاع از حوزهء اسلام و ريشه كن كردن فساد را هم بهتر از همه مىدانيد . پس كو اراده و تصميم و كو عمل شما اگر در راه خدا بذل مال كنيد در حقيقت امانت خداوندى را به بارگاه او بر مىگردانيد و اگر در همين راه جانبازى نمائيد ، معامله با خدائى مىنماييد كه كالايش همان جان است كه خدا بشما داده است . آياتى كه در قرآن مجيد به اين دو معنى ( مال از آن خدا و جان مخلوق خدا است ) دلالت كند ، بسيار فراوان است . ولى دريغا كه خواندن آن آيات براى احساس لذت از معانى بهجت آور آنها شما را از عمل به آنها كه موجب فوق لذتها است ، باز داشته است شگفتا ، خدا و نعمتهاى او را وسيلهء كرامت و شرف خود ميان مردم قرار مىدهيد ولى عظمت و مقام ربوبى خداوندى را در ميان بندگانش بجاى نمىآوريد