ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 256

حزنى اصفهانى يا خان احمد گيلانى چنان كه اشاره كرديم ، همهء اين شاعران عاليقدر بعد هوى پرستى و مادّه گرايى و خودپرستى انسان را مورد توبيخ قرار مىدهند نه همهء ابعاد او را كه شامل حقائق ارزشى مىباشند . خداوند متعال در عين حال كه انسان را هلوع ( اگر خيرى به او برسد ديگران را از آن محروم مىكند و اگر شرّى به او برسد داد و بيداد راه مىاندازد ) و مال دوست ( إِنَّه لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ ) ( 1 ) معرّفى مىفرمايد ، تكريم مقام او را هم گوشزد مىنمايد : * ( وَلَقَدْ كَرَّمْنا بَنِي آدَمَ وَحَمَلْناهُمْ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْناهُمْ مِنَ الطَّيِّباتِ وَفَضَّلْناهُمْ عَلى كَثِيرٍ مِمَّنْ خَلَقْنا تَفْضِيلًا ) * ( 2 ) . ( و ما فرزندان آدم را اكرام نموديم و آنان را در خشكى و دريا به راه انداختيم و موادّ پاكيزه را نصيب آنان ساختيم و آنان را به مقدار فراوانى از آنچه كه آفريده‌ايم ، برترى داديم . ) وقتى شاعر مىگويد :