1 - * ( قالَ الَّذِي عِنْدَه عِلْمٌ مِنَ الْكِتابِ أَنَا آتِيكَ بِه قَبْلَ أَنْ يَرْتَدَّ إِلَيْكَ طَرْفُكَ فَلَمَّا رَآه مُسْتَقِرًّا عِنْدَه قالَ هذا مِنْ فَضْلِ رَبِّي ) * ( 1 ) [ حضرت سليمان ( ع ) پس از ديدن عنايت بسيار مهمّ الهى چنين گفت : ] ( اين از احسان و عنايت پروردگار من است تا مرا آزمايش نمايد كه آيا شكر او را خواهم گذاشت يا كفران نعمت خواهم كرد و هر كس شكر گزار باشد [ در حقيقت ] به سود خويشتن شكر مىگزارد . و هر كس كفر آن مىورزد [ باز به ضرر خودش تمام خواهد شد ] زيرا پروردگار من بىنياز و بخشنده است . ) * ( وَلَقَدْ آتَيْنا لُقْمانَ الْحِكْمَةَ أَنِ اشْكُرْ لِلَّه وَمَنْ يَشْكُرْ فَإِنَّما يَشْكُرُ لِنَفْسِه وَمَنْ كَفَرَ فَإِنَّ الله غَنِيٌّ حَمِيدٌ ) * ( 2 ) ( و قطعا ما به لقمان حكمت داديم . [ و به او گفتيم : ] شكر گزار خدا باش و هر كس شكر گزار باشد براى خودش [ يا بسود خودش ] مىباشد و هر كس كفران بورزد [ هيچ ضررى به خدا نخواهد زد بلكه به ضرر خودش تمام خواهد گشت ] زيرا خداوند بىنياز و همهء صفات و افعالش شايسته و محمود [ يا پذيرندهء حمد ] مىباشد . ) از اين دو آيهء شريفه با وضوح كامل چنين مىفهميم كه چنان كه انجام همهء عبادات و تكاليف نتيجهء خود را به خود انجام دهندهء آنها بر مىگرداند نتيجهء شكر گزارى هم با صراحت دو آيهء فوق ، به خود انسان شاكر بر مىگردد .

خداوند سبحان در بعضى از آيات مباركه شكر گزارى خود را بيان فرموده است . مانند : 1 - * ( وَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَإِنَّ الله شاكِرٌ عَلِيمٌ ) * ( 3 ) ( و هر كس تطوّع ( اطاعت تبرّعى و استحبابى خير ) نمايد خداوند شكر گزار و دانا است ) .