ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — صفحة 72

* ( وَعْدَ الله لا يُخْلِفُ الله وَعْدَه وَلكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ ) * ( 1 ) ( وعدهء خداونديست و خداوند از وعدهء خود تخلَّف نمىكند ، ولى اكثر مردم نمىدانند ) . * ( وَعْدَ الله لا يُخْلِفُ الله الْمِيعادَ ) * ( 2 ) ( وعدهء خداونديست و خداوند از وعده اى كه داده است ، تخلَّف نمىكند ) * ( وَلَنْ يُخْلِفَ الله وَعْدَه ) * ( 3 ) ( و خداوند از وعده اى كه داده است هرگز تخلَّف نمىكند ) . آيات ديگرى وجود دارد كه وعدهء خداوندى را حقّ و بر حقّ معرفى مىنمايند مانند : * ( أَلا إِنَّ لِلَّه ما فِي السَّماواتِ وَالأَرْضِ أَلا إِنَّ ) * ( 4 ) ( آگاه باش كه وعدهء خداوندى حقّ است ) و ترديدى نيست در اين كه مقصود از حقّ بودن وعدهء خداوندى اين نيست كه خود وعدهء خداوندى حقّ است و تحقّق پيدا كرده است ، بلكه مقصود وفاء به وعده است ، زيرا وعده اى كه وفا نشود ، وعده حقّ نمىباشد مخصوصا اگر به خدا استناد داده شود ، زيرا علَّتى براى تخلَّف از وعده در بارهء خدا مانند جهل و ناتوانى قابل تصوّر نيست . و در آن صورت كه وعدهء خداوندى در واقع مشروط باشد ، انتفاء ايفاء وعده به جهت عدم حصول شرط ، تخلَّف نمىباشد . خداوند متعال وعدهء امتيازات بسيار عالى را در ابديّت براى بندگانش داده است و بنا بر مطالب فوق قطعا خداوند متعال تخلَّف از آن نخواهد فرمود ، بلكه بندگان خدا بايد اين شايستگى را در خود بوجود بياورند كه مشمول