ماهتاب در شبچراغش و سايههاى زمين سايبانش بود . و ميوه و گل و گياهش ، هر چيزى بود كه زمين براى چهارپايان ارزانى مىداشت . نه همسرى داشت كه او را به فتنه اندازد و نه فرزندى كه غمگينش سازد و نه مال و ثروتى كه به خود مشغولش دارد و نه آز و طمعى كه زبونش بنمايد . مركب او دوپايش و خدمتگزار وى دستهايش بود . »
17 . انسان نيكوكار
از خطبهاى كه در آن انسان راستگو و نيكوكار را تعريف مىكند و آنطور كه يك انسان كامل بايد بوده باشد ، بيان مىدارد . ما توجه خواننده را به اين خطبه بهخصوص معطوف مىداريم ، زيرا در اين خطبه صفات برجستهء خود علىبن ابىطالب عليه السلام نيز گنجانيده شده است :
« بردبارى و دانش را بههم آميخته و گفتار و كردار را با يكديگر توأم ساخته است ؛ اميد خير از او بايد داشت و از شر و ضرر او در امان بايد بود ؛ كسى را كه به او ستم كند بر وى ببخشد هركه او را محروم سازد به او عطا نمايد ؛ از ناسزاگفتن بهدور و سخنش نرم است ، از كردار ناپسند پرهيز و به كار نيك مىپردازد ؛ خير و نيكى او متوجه توست ، شر به او پشت كرده ، به دشمن خويش ستم نكند و در راه كسى كه او را دوست دارد ، دچار معصيت و گناه نشود ؛ پيش از آنكه گواهان بر او شهادت دهند ، بهحق اعتراف نمايد ، كسى را به بدى ياد نكند ، و به همسايه آزار نرساند و از مصيبت ديگرى شاد و خرم نگردد ؛ از حق بيرون نرود ، به باطل روى نياورد ؛ خود را به رنج مىاندازد و آسايش مردم را فراهم مىسازد ؛ از هر كس كه دورى گزيند ، براى زهد و وارستگى از پليدى است و با هر كس كه آشنايى نموده و نزديك شود ، براى لطف و بخشش است ؛ از روى تكبر و خودپسندى دورى نگزيند و از رهگذر مكر و حيله به كسى نزديك نمىشود . »