ممكن است بعضى از آنها بخشيده شود ، ولى ظلم و ستم را استثنا كرد و فرمود : « . . . اما گناهى كه بخشيده نشود ، ظلمكردن بعضى از مردم بر ديگران است » و در هر صورت او چنين عقيده دارد : « ظلم بر بينوايان ، زشتترين ستمهاست » .
* * * على بن ابىطالب بر طرف ساختن هرگونه ظلم و ستم را به هر رنگ و شكلى كه باشد - به خصوص رفع ظلم مادى از توده را - اين چنين در سرلوحه دستور و برنامه خود در ميان مردم قرار داد . و با زبان و شمشيرش ، با ستمكاران جنگيد و آن را يك وظيفه قاطع خود دانست و همچنان در فكر مبارزه با ديگر ستمكاران بود كه با عظمت و بزرگى تمام به شهادت رسيد ، و اگر ناگوارىهاى روزگار او را نمىربود و دنيا به او فرصت بيشترى مىداد ، او همه چيزها را اصلاح و دگرگون مىساخت .
. . . و اين جلوه و نمودارى از على بن ابىطالب است .
علي صوت العدالة الإنسانية (امام على ع صداى عدالت انسانى) (بوستان كتاب)(فارسى) — صفحة 349
مساهمون: جورج جرداق
ص٣٤٩