ترجمهء خطبهء چهل و ششم
سخنى است از آن حضرت ، در موقع تصميم براى حركت به شام .
اين دعائى است كه امير المؤمنين ( ع ) در آن هنگام كه پاى در ركاب مىگذاشت ، خوانده است .
پروردگارا ، از مشقت سفرو رنج بازگشت از سفرو از اين كه با منظرهء زشت اهل و مال و فرزند روبرو شوم ، بر تو پناه مىبرم ، خداوندا ، توئى يار سفر منو توئى ناظر و نگهدارندهء دودمان من ، و هيچ كسى جز تو توانايى اين هر دو ( يار سفر و نگهدارندهء دودمان ) را ندارد ، زيرا كسى كه همراه مسافر است ، نمىتواند نگهدارندهء دودمان و جانشين بوده باشدو كسى كه جانشين است ، همراه مسافر نتواند بود .
سيد رضى مىگويدابتداء اين سخن از پيامبر اكرم ( ص ) نقل شده است و امير المؤمنين ( ع ) دنبالهء آن را با بليغترين كلام و كاملترين خاتمه بپايان رسانده است . اين تتميم و تكميل از و لا يجمعهما شروع مىشود .