تفسير عمومى خطبهء سى و نهم
4 ، 5 - منيت به من لا يطيع إذا امرت و لا يجيب إذا دعوت ( من به مردمى مبتلا شدهام كه اگر امر كنم اطاعت نمىكند و اگر دعوت كنم اجابت نمىكند ) .
رهبرى مبتلا به پيروانى نا آگاه از عظمت تكليف
چه دلخراش است وضع روحى يك رهبر عظيم الشأنى كه از رهبرى كمترين سود مادى و مقامى براى خود منظور ننمايد و از همهء عوامل سعادت و فضيلت همهء ابعاد مردم جامعه اش مطلع باشد و شب و روز در راه بوجود آوردن همهء عوامل سعادت و فضيلت براى مردم جامعهء خود لحظه اى آرامش نداشته باشد ، با اين حال مردم آن جامعه او را درك نكنند و طعم تكاليف و وظائفى را كه براى سعادت و فضيلت همان مردم متوجه مىسازد نچشند آرى ، بسيار دلخراش و شكنجه زا است وضع روحى رهبرى كه بمردم جامعهء خود از افق بالاترى مىنگرد و خباثت و پليدى دشمنان آن جامعه را از همه جهات درك مىكند ، ولى مردم آن جامعه با يك سستى و بيخيالى به زندگى احمقانهء خود ادامه مىدهند بايد گفت كه آن مردم يا آگاهى از عظمت تكليف نداشتند و يا شايستگى رهبر