آياتى كه در قرآن مجيد در بارهء تحريك به تعقل و به فعليت رسانيد لب ( خرد محض ) و ( نهى ) درك خردمندانه وارد شده است ، خيلى فراوان است . مىتوان گفت : هيچ مكتب و جهان بينى بشرى اين همه اهميت به دركهاى عقلانى و خردمندانه نداده است . از آن جمله : * ( 1 - قُلْ تَعالَوْا أَتْلُ ما حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَيْكُمْ أَلَّا تُشْرِكُوا بِه شَيْئاً وَبِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً وَلا تَقْتُلُوا أَوْلادَكُمْ مِنْ إِمْلاقٍ نَحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَإِيَّاهُمْ وَلا تَقْرَبُوا الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَما بَطَنَ وَلا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ الله إِلَّا بِالْحَقِّ ذلِكُمْ وَصَّاكُمْ بِه لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ ) * ( 1 ) ( بگو به آنان : بياييد بخوانم آنچه را كه پروردگار شما براى شما حرام كرده است : هيچ چيزى را براى او شريك قرار ندهيد ، به پدرانتان احسان كنيد و فرزندان خود را به جهت فقر نكشيد ، ما هستيم كه شما و آنانرا روزى مىدهيم به كارهاى فحشاء نزديك