به پيامبرش اختصاص داد . عمر روى به رسول خدا كرد و گفت : آيا خمس اين غنايم را برنمىگيرى و باقى را ميان مسلمانان قسمت نمىكنى ؟ پيامبر ( ص ) فرمود : « چيزى را كه خداوند ( به موجب آيهء هفت سورهء حشر ) تنها ويژهء من ساخته است و براى مسلمانان ديگر سهمى در آن قرار نداده ، ميان آنان قسمت نمىكنم . واقدى و ديگران نوشتهاند كه : « رسول خدا ( ص ) از اموالى كه از بنى نضير به دست آورده و ويژهء خودش بود بر خانوادهاش انفاق مىفرمود . و به هركس كه مىخواست از آن اموال مىبخشيد و به آن كس كه مايل نبود چيزى نمىداد . و ادارهء امور اموال بنى نضير را به ابو رافع ، آزادكردهء خويش سپرده بود « 1 » .
در سال چهارم هجرت ، رسول خدا ( ص ) به ميل خود ، بخشى از اراضى بنى نضير را به ابو بكر ، عمر بن خطاب ، عبد الرّحمن بن عوف ، زبير بن عوام ، ابو دجانه ، سهل بن حنيف ، سماك بن خرشه ساعدى و ديگران بخشيد « 2 » .
اين اموال حقّ پيامبر ( ص ) بود و حضرتش از آن ، به خويشاوندان خود و نيز به يتيمان و مساكين ( يعنى فقرا ) و ابن السّبيل از بنى هاشم انفاق مىفرمود . ( ابن السبيل به آن كس گفته مىشود كه در شهر خودش دارايى دارد ، ولى در سفر به دليلى ، مانند آنكه پولش را دزد برده باشد ، نيازمند
هامش
( 1 ) . مغازى واقدى 1 / 178 و 378 ؛ امتاع الاسماع مقريزى ص 178 - 182 ؛ تفسير طبرى ، ذيل آيهء 7 سورهء حشر ؛ طبقات ابن سعد 2 / 58 ؛ سنن ابى داود 3 / 48 ؛ كتاب الخرائج سنن نسائى ، باب قسم الفيء 2 / 178 ؛ شرح نهج البلاغهء ابن ابى الحديد 4 / 78 ؛ الدرّ المنثور سيوطى 6 / 192 .
( 2 ) . طبقات ابن سعد 2 / 58 ؛ الفتوح البلدان بلاذرى 1 / 18 - 22 .