مىنشاند و مىفرمود : كسى كه مرا دوست مىدارد بايد اين دو يادگار مرا نيز دوست بدارد و اين دو فرزند در ماجراى مباهله دو نفر حجت و دليل محكم پيغمبر بودند و نيز پس از على عليه السّلام دو حجت الهى بر مردم بوده كه اسلام و مسلمين را يارى كردند .
حضرت صادق عليه السّلام فرمود : امام حسن عليه السّلام به اصحابش مىفرمود : خدا دو شهر در مشرق و مغرب آفريده و در آنها مردمى زندگى مىكنند كه هيچگاه نافرمانى خدا را نكرده و قسم به خدا در ميان آنها حجت الهى جز من و برادرم حسين عليه السّلام نمىباشد .
و مانند همين روايت از حضرت ابا عبد اللّه عليه السّلام نقل شده كه در واقعه كربلا به ياران پسر زياد فرمود :
چه شده كه بر عليه من متحد و بسيج شدهايد ؟ قسم به خدا اگر مرا بكشيد حجت خدا را كشتهايد و بدانيد در ميان جابلقا و جابرسا جز من پسر پيغمبر كه حجت خدا بر خلقش باشد وجود ندارد ( منظور از جابلقا و جابرسا همان دو شهرى است كه امام حسن فرمود ) و بالاترين دليل كمال امام حسن و امام حسين عليهما السّلام اينكه اين دو بزرگوار حجّت و برگزيده خدا هستند علاوه بر ماجراى مباهله همان كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله با آنكه كوچك و خردسال بودند با آنان بيعت و پيمان بست با آن كه ظاهرا از هيچ بچه خردسالى غير از آن دو بيعت نگرفته بود و ديگر آنكه قرآن عمل آنها را با آنكه خردسال بودند پذيرفته و بهشت را پاداش عملشان قرار داده و با آنكه در برابر كار كودك ديگرى چنين نشانهاى نرسيده است . خداى متعال در سورهء هل اتى مىفرمايد : در همان حالى كه خودشان نيازمند بودند غذايشان را به درمانده و يتيم و گرفتار مىدهند و گفتند : ما به شما به خاطر خدا كمك كرديم و پاداشى از شما نمىخواهيم و ما از خداى خود از روز گرفتارى و سختى و بيچارگى مىترسيم و خدا هم آنها را از آن روز نگهدارى و كمك كرد و با شادى و خوشحالى با آنها ديدار كرد و بهشت و نعمتهايش را در برابر صبر آنها پاداش داده و چنانچه اين آيه مباركه عمل حسن و حسين عليهما السّلام را در مرتبه بخشيدن غذا توسط پدر و مادرشان قرار داده ، نشانه آن است كه اين دو بزرگوار هم سخنان بالا را همراه والدين خود گفتهاند و از اينجا مىفهميم كه هر دو بزرگوار نشانهء آشكار خدا و حجت بزرگ خداوند متعال هستند .
چنانچه سخن گفتن حضرت عيسى عليه السّلام در گهواره دليل بر نبوت و برگزيدگى او از طرف خدا و حكايت از موقعيت او مىكند .
رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله هم قبل از اين به وضوح روشن كرده بود كه حسنين هر دو امامند . قيام كنند يا قيام نكنند و حكومتشان غصب شود . دليل ديگر بر امامت امام حسين اينست كه امام مجتبى امام حسين را وصى خود قرار داد همانطورى كه حضرت على عليه السّلام امام حسن را وصى خود قرار داد .
چرا كه رسول خدا على عليه السّلام را بعد از خود به اينكه امامت بر عهدهء امام حسن است سفارش كرده بود .
الإرشاد ( فارسى ) — صفحة 423
مساهمون: الشيخ المفيد
ص٤٢٣