فصل چهارم عقايد اساسى شيعه اماميه
در اين فصل ابتدا به بحث در مورد عقايد اساسى فرقه اماميه مانند امامت ، عصمت و غيبت مىپردازم و در دنبالهء آن بحث مختصرى در مورد تقيه ، رجعت و ساير مسائلى كه جنبه فرعى دارند و با عقايد فرقهء مذكور ارتباط دارند ، خواهم داشت . در اين فصل در درجهء اول كوشش و همت من متوجه آن دسته از مسائل عقيدتى است كه با تاريخ فرقهء اماميه در ارتباط بوده و آنان را از ساير فرقهها مشخص و متمايز مىگرداند ، اما اعتقاداتى كه مربوط به الهيات و عبادات اين فرقه است ، در اين كتاب مورد بحث و بررسى قرار نگرفته و جاى آن در كتابهاى ديگر است .
امامت
اعتقاد به امامت بر هر شيعهء امامى واجب است و بهندرت برخى از شيعيان از اجماع اكثريت قريب به اتفاق علماى اماميه دراينباره كنارهگيرى كردهاند « 1 » . بنابراين عقيدهء
هامش
( 1 ) - طوسى ، محمد بن حسن ، تبيان ، ج 9 ، نجف 1963 ، ص 351 - 2 . شيخ طوسى آيه 14 از سورهء حجرات را بهگونهء زير تفسير كرده و در وصف مؤمن گفته است : پس خداوند به توصيف مؤمن واقعى پرداخته و فرموده است :« إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ » ،يعنى : مؤمنان واقعى كسانى هستند كه خدا را تصديق كرده و به وحدانيت او اقرار كرده و او را برگزيدند ،وَ رَسُولِهِو به نبوت پيامبر او نيز اقرار و اعتراف كردند .ثُمَّ لَمْ يَرْتابُواو در هيچيك از گفتهء آنها شك نكردند . . . » . از مفاد آيهء فوق به اين نتيجه مىرسيم كه اعتراف به -