تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 121

« احثوا فى وجوه المداحين التراب » ( به صورتهاى ستايشگران خاك بپاشيد ) ناديده مىگيرد » قال الصادق عليه السلام لا يصير عبد عبدا خالصا لله عز و جل حتى يصير المدح و الذم عنده سواء لان الممدوح عند الله عز و جل لا يصير مذموما بذمهم و كذلك المذموم . فلا تفرح بمدح احد فانه لا يزيد فى منزلتك عند الله عز و جل و لا يغنيك عن المحكوم لك و المقدور عليك . » ( 1 ) ( حضرت صادق عليه السلام فرمود : هيچ بنده‌اى نمىتواند بمقام خلوص بندگى خداى عز و جل نائل شود ، مگر اين كه مدح و ذم در نزد او مساوى شود ، زيرا آدمى كه در نزد خدا ممدوح است با ذم مردم مذموم نمىگردد و همچنين كسى كه در نزد خدا مذموم است با مدح مردم ممدوح نمىشود . هرگز با مدح هيچ كس شادمان مباش ، زيرا منزلت ترا در نزد خدا نمىافزايد و از آن حكم و قدرى كه در بارهء تو ثبت شده است ، ترا بىنياز نمىگرداند . در اين مضمون روايات به حد متواتر است . قال ( النَّبىّ ) عليه السلام من سن فى الاسلام سنه حسنه فله اجرها و اجر من عمل بها من بعده من غير ان ينقص من اجورهم شيء و من سن فى الاسلام سنه سيئه كان عليه وزرها و وزر من عمل بها من بعده من غير ان ينقص من اوزارهم شيء . » ( 2 ) ( پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود : هر كس كه در اسلام سنت نيكويى بگذارد ، بر او است پاداش همان سنت و پاداش كسى كه پس از او بان سنت نيكو عمل مىكند بدون اين كه از پاداش آنان كاسته شود [ و بالعكس ] هر كس كه در اسلام سنت بدى را بنيان گذارى نمايد گناه و و بال آن سنت و كسانى كه بعد از او بان سنت عمل مىكنند به گردن بنيان گذار آن سنت است ، بدون اين كه از و بال آنان كاسته شود ) .