هامش
ج -يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ ، فَإِنْ تَنازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَ الرَّسُولِ[ نساء / 59 ؛ ] .
بازگرداندن امور به خدا يعنى پذيرش آن چه در قرآن است و بازگرداندن امور به پيامبر يعنى پذيرش حكم پيامبر و اين هر دو به مساوات ، شرط كمال ايمان به خدا و روز واپسين است .
د -وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَيْهِمْ وَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ[ نحل / 44 ؛ ] .
قرآن ، بدون تبيين پيامبر ، مبهم است و « لام » در « لتبيّن » براى بيان غرض از نزول قرآن است .
ه -وَ ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ إِلَّا لِتُبَيِّنَ لَهُمُ الَّذِي اخْتَلَفُوا فِيهِ[ نحل / 64 ؛ ] .
اين آيه در رساندن مقصود از آيهء قبل ، رساتر است و در آن افزايش حصر است در غرض نزول و تصريح به اين كه تنها در قرآن ، اختلاف ممكن است و براى پيمودن اين گردنه وجود پيامبر لازم است .
و -وَ كَيْفَ تَكْفُرُونَ وَ أَنْتُمْ تُتْلى عَلَيْكُمْ آياتُ اللَّهِ وَ فِيكُمْ رَسُولُهُ وَ مَنْ يَعْتَصِمْ بِاللَّهِ فَقَدْ هُدِيَ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ[ آل عمران / 101 ؛ ] .
تلاوت آيات به سوى راه مستقيم هدايت نمىكند مگر با وجود پيامبر و تبيين او و با اين دو امر است كه چنگ زدن به خداوند سبحان صورت مىپذيرد .
ز -يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ، آمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ الْكِتابِ الَّذِي نَزَّلَ عَلى رَسُولِهِ[ نساء / 136 ؛ ] .
نداشتن ايمان به يكى از آنها ايمان را ناقص و حتّى در حقيقت از ميان مىبرد .
ح -وَ لَوْ كانُوا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ النَّبِيِّ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْهِ مَا اتَّخَذُوهُمْ أَوْلِياءَ[ مائده / 85 ؛ ] ط -رَبَّنا آمَنَّا بِما أَنْزَلْتَ وَ اتَّبَعْنَا الرَّسُولَ فَاكْتُبْنا مَعَ الشَّاهِدِينَ[ آل عمران / 53 ؛ ] .
ى -وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ لَيَقُولُنَّ إِنَّما كُنَّا نَخُوضُ وَ نَلْعَبُ ، قُلْ أَ بِاللَّهِ وَ آياتِهِ وَ رَسُولِهِ كُنْتُمْ تَسْتَهْزِؤُنَ[ توبه / 65 ؛ ] .
ك -ذلِكَ جَزاؤُهُمْ جَهَنَّمُ بِما كَفَرُوا وَ اتَّخَذُوا آياتِي وَ رُسُلِي هُزُواً[ كهف / 106 ؛ ] .
ل - :فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ النُّورِ الَّذِي أَنْزَلْنا[ تغابن / 8 ؛ ] .
مقصود از نور در اين جا همان گونه كه بيشتر مفسّران گفتهاند قرآن است .
م -بَلْ مَتَّعْتُ هؤُلاءِ وَ آباءَهُمْ حَتَّى جاءَهُمُ الْحَقُّ وَ رَسُولٌ مُبِينٌ[ زخرف / 29 ؛ ] .
مقصود از حق در اين جا همان گونه كه بيشتر مفسّران گفتهاند قرآن است .
ن -فَإِنَّما يَسَّرْناهُ بِلِسانِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ[ دخان / 58 ؛ ] .
اين آيه ، مفهوم آيهء تكرارى در سورهء قمر را تبيين مىكند :وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ، و حاكى از آن است كه پيامبر تنها سبب تيسير قرآن مىباشد .
س -يا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَكُمْ بُرْهانٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكُمْ نُوراً مُبِيناً[ نساء 174 ؛ ] .
مقصود از برهان ، پيامبر و مراد از نور ، كتاب اوست .
ع -إِنَّا أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ لِتَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ بِما أَراكَ اللَّهُ[ نساء / 105 ؛ ] .
اين آيه حاكى از آن است كه اختلاف مردم ، روى نياوردن آنهاست به سخن پيامبر در آن چه در كتاب خدا با بينش الهى آشناست و آنها آشنا نيستند ، و روى آوردن به هدايت پيامبر ( ص ) ، امرى ضرورى است .
ف -قَدْ جاءَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَ كِتابٌ مُبِينٌ[ مائده / 15 ؛ ] .
مقصود از نور در اين جا پيامبر اكرم ( ص ) است .
اين آيات ، عدم جدايى كتاب و پيامبر را تبيين مىكند .
از آن جا كه ما در اين كتاب جايگاه اهل بيت را نسبت به پيامبر به ثبوت رسانديم و بيان داشتيم كه آنها همه نورى واحد و همگى جانشينان پيامبران در همهء امور و شئون جز نبوّت هستند پس اين آيات به اهل بيتى مربوط هستند كه حاملان قرآن و قرآن گويا به شمار مىآيند .
پيامبر ( ص ) خود ، حق عترتش را تبيين كرده مىفرمايد : خدايا ! آنها از من و من از آنهايم .