( 1 ) على ( ع ) مىفرمايد : خداى رحمتتان كند از گذرگاهتان براى قرارگاهتان ( توشه ) برگيريد و نزد كسى كه رازهاى شما را مىداند پردههاى خود را مدريد و دلهايتان را از دنيا خارج ننماييد پيش از آن كه بدنهاتان را از آن بيرون برند . پس شما براى آن سراى آفريده شدهايد و در اين سراى محبوس هستيد . هنگامى كه آدمى قالب تهى كرد فرشتگان گويند : چه پيش فرستاده است ؟ و مردم گويند : چه پس فرستاده است ؟ خدا شما را بيامرزد قسمتى را پيش بفرستيد كه سود شما در آن است و همه را باز مگذاريد كه بر زيان شماست .
دنيا چونان شرنگى است كه اگر كسى آن را نشناسد سركشد .
( 2 ) نيز مىفرمايد : اى مردم ! موجهاى فتنهها را به كشتىهاى نجات و رستگارى شكافته از آنها عبور كنيد و تاجهاى مفاخرت و بزرگى را از سر به زمين گذاريد و از راه مخالفت ، منحرف گرديده قدم بيرون نهيد . رستگار مىشود كسى كه با پر و بال قيام كند يا راحت و آسوده است آن كه تسليم شده در گوشهاى منزوى گردد ، اين مانند آب متعفّن بدبويى است و لقمهاى است كه در گلوى خورندهء آن گرفته مىشود ، و آن كه ميوه را در غير وقت رسيدن بچيند مانند كسى است كه در زمين غير زراعت كند . پس اگر سخنى بگويم مىگويند براى حرص به امارت و پادشاهى است و اگر خاموش نشسته سخنى نگويم مىگويند از مرگ و كشته شدن مىهراسد . هيهات پس از اين همه پيشامدهاى سهمگين و پى در پى سزاوار نبود ، چنين گمانى در بارهء من برده شود و حال آن كه سوگند به خدا انس پسر ابو طالب به مرگ بيشتر است از انس نوزاد به پستان مادرش ، بلكه سكوت من براى
كشف اليقين ( فارسي ) — صفحة 196
مساهمون: العلامة الحلي
ص١٩٦