« وَإِذا سَأَلَكَ عِبادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ اَلدَّاعِ إِذا دَعانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَلْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ . » 2 : 186 ( 1 ) ( وقتى كه بندگان من در بارهء من از تو سؤال كنند [ به آنان بگو ] من به آنها نزديكم ، دعوت دعا كننده را اجابت مىكنم . از من طلب اجابت كنند و به من ايمان بياورند ، شايد كه رستگار شوند . )

« الحكمة ضالة المؤمن فخذ الحكمة و لو من اهل النفاق . » ( 2 ) ( حكمت گمشدهء مؤمن است : بگير حكمت را اگر چه از اهل نفاق صادر شود . )