شمار زيادى از آنان را قتل عام كردند .
( 5 ) اما آتنيان ، در اردوگاه ، وقتى از حملهى تساليان آگاه شدند خود را با شتاب فراوان بدانجا رسانده و تساليان را وادار به گريز نموده ، شمار زيادى از آنان را به قتل رساندند .
( 6 ) لاسدمونيان ، به نوبهى خويش ، با تمامى سپاهيان آمادهى نبرد ، به يارى تساليان شتافتند . افراد زيادى از هر دو طرف به دليل تداوم و شدت جنگ به خاك هلاكت افتادند . سرانجام ، چون فرجام جنگ نامعلوم بود ، هم آتنيان و هم لاسدمونيان خود را پيروز جنگ مىپنداشتند و چون شب فرا رسيد ، دو طرف نبرد ، متقابلا نمايندگانى را براى انعقاد صلح موقت چهار ماهه روانه ساختند « 1 » .
81 .
( 1 ) با پايان يافتن سال ، منسيتيد « 2 » به آرخونتى آتن منصوب گرديد و لوسيوس لوكراتيوس « 3 » و تيتوس و توريوس سيكورينوس « 4 » در روم به كنسولى رسيدند . « 5 » در اين سال ، تباييان كه به واسطهى پيمانشان با خشايارشا تحقير شده بودند ، سعى كردند تا شهرت و قدرت پيشينشان را بازيابند .
( 2 ) از اينرو ، چون بئوسيان آنها را تحقير كرده و ديگر هيچ توجهى به آنها نمىكردند ، لاسدمونيان را براى بازپسگيرى سيادت بئوسى به يارى طلبيدند . به ازاى اين خدمت ، متعهد شدند كه خود به تنهايى با آتنيان بجنگند به گونهاى كه اسپارتيان نيازى به خارج ساختن سپاهيان زمينى از پلوپونز نداشته باشند .
( 3 ) لاسدمونيان اين پيشنهاد را مطابق منافع خويش يافتند ، زيرا براين باور بودند كه با قدرت يافتن تب ، از قدرت آتن كاسته خواهد شد .
آنان چون در آن زمان ، در تاناگر ، سپاه عظيم كاملا مجهزى براى نبرد داشتند آن را براى استيلا يافتن تب و به اطاعت واداشتن شهرهاى بئوسى براى تباييان به
هامش
( 1 ) . توسيديد ( 1 ، 108 ) بر خلاف نظر ديودور مىنويسد كه لاسدمونيان پيروز شدند و آنگاه كه از راه ايستموس به ميهن خويش بازمىگشتند ، هيچ جنگى با آتنيان نكردند .
( 2 ) .Mnesithide( 3 ) .LuciusLucratius( 4 ) .TitusV eturiusCicurinus( 5 ) . چهارمين سال از المپياد هشتادم ؛ سال 457 پ . م