از امام باقر ( عليه السلام ) نقل شده كه فرمود :
" پيامبر خدا ( صلى الله عليه وآله ) با ملايمت ونيكى در ميان امتِ خود رفتار مىكرد وبا مردم انس مىگرفت وقائم با
كشتار ( دشمنان ) رفتار كند وتوبه كسى را نپذيرد ، اين ، فرماني است كه أو به همراه دارد . واي بر كسى كه با
وى دشمنى كند " ( 1 )
مراد از فرماني كه همراه اوست ، همان عهد نامه معروف است كه از جدّ
بزرگوارش رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) رسيده وچنان كه وارد شده در آن فرمان اين جمله وجود
دارد . " بكش ، باز هم بُكش وتوبه كسى را نپذير " يعنى توبه هيچ مجرم وجنايتكارى را
قبول مكن .
ودر حديثي ديگر از امام باقر ( عليه السلام ) روايت شده كه فرمود :
" شباهت داشتن مهدى ( عليه السلام ) به جدّش رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) در قيام وظهور أو با شمشير وكشتن دشمنانِ
خدا ورسول ونابودى ستمگران وطاغوت هاست ، أو با شمشير وايجاد ترس در دل دشمنان حمايت شود .
لشكريان أو به هر مأموريتى اعزام شوند پيروز بازگردند . " ( 2 )
عبد العظيم حسنى از امام جواد ( عليه السلام ) روايت مىكند كه فرمود :
" وقتي شمار لشكر أو ( مهدى ) به حد نصاب يعنى ده هزار تن برسد به فرمان خدا خروج كند وپيوسته
دشمنان خدا را از دم تيغ بگذراند تا آنكه خداوند از أو خشنود شود . پرسيدم : چگونه از خشنودى خدا آگاه
گردد ؟ فرمود : خداوند مهربانى ورحمت را در دل أو افكند " ( 3 )
حتى در برخى روايات آمده كه تعدادى از ياران أو دچار شك وترديد شده
ونسبت به كثرت خونريزى وكشتار ظالمان بدست وى اعتراض مىكنند . از امام
هامش
( 1 ) غيبت نعمانى ص 121 .
( 2 ) بحار : 51 / 218 .
( 3 ) بحار : 51 / 218 .