مىرود يا ابتدأ به عراق وسپس به سوى شام وقدس حركت مىنمايد . تنها يكى دو
روايت در نسخه خطى ابن حماد مىگويد : امام ( عليه السلام ) ابتدأ به جنوب إيران مىآيد
وايرانيان به همراه رهبر خراساني آنان وفرمانده سپاه وى شعيب بن صالح با حضرت
بيعت مىنمايند وآنگاه به اتفاق ايرانيان در منطقه بصره به نبرد عليه سفيانى
مىپردازند . سپس حضرت وارد عراق مىگردد .
آنچه از مجموع روايات استفاده مىشود اين است كه آغاز نهضت ظهور امام ( عليه السلام )
شهر مكة وهدف آن قدس شريف است . اما در اين ميان ، مدتي به سر وسامان
دادن دولت جديد خود وبويژه وضع عراق وتدارك سپاه خويش جهت پيشروى به
سوى قدس خواهد پرداخت .
بديهي است روايات ما در صدد بيان همه تحركات واقدامات امام ( عليه السلام ) نبودهاند
بلكه آنها ، تنها حوادثى را به تصوير مىكشند كه اعلان آن زيانى به نهضت امام وارد
نساخته وشوق اميد در دل مسلمانان را زنده مىنمايد وبا تقويت روح ايمان ، آنان
را بر يارى ونصرت حضرت آماده كند .
به احتمال قوى امام ( عليه السلام ) در اين مدت به اقتضاى مصلحت ، بين حجاز ، إيران ،
عراق ويمن در رفت وآمد خواهد بود وشخصاً در نبردهاى سپاهش شركت
نخواهد كرد مگر وقتي كه ضرورت اين حضور احساس شود .
در فصلى كه مربوط به إيران بود روايتي را برگزيديم كه بر أساس آن آمدن امام ( عليه السلام )
به جنوب إيران از چند جهت قابل پيش بيني است :
الف : روايات موجود در منابع شيعه وسنى بيانگر آن است كه جنگ بصره بعد از
آزاد شدن حجاز به وقوع مىپيوندد . جنگى كه از آن به جنگى بزرگ وسرنوشت ساز
تعبير شده است .
ب : بخش اصلى سپاه امام را حداقل در آن منطقه ، ايرانيان تشكيل مىدهند .
عصر الظهور ( عصر ظهور ) ( فارسى ) — صفحة 301
مساهمون: الشيخ علي الكوراني العاملي
ص٣٠١