بنابراين آمدن امام ( عليه السلام ) به إيران جهت آمادگى در جنگ بصره وخليج فارس ، امرى
طبيعي خواهد بود . ابن حماد در نسخه خطى خود از وليد بن مسلم ورشد بن سعد
از أبو رومان از أمير مؤمنان على ( عليه السلام ) آورده است كه حضرت فرمود :
" وقتي سواران سفيانى به سوى كوفه روى آورند ، گروهى را به جستجوى أهل خراسان فرستند ودر آن
حال أهل خراسان در جستجوى مهدى بيرون آيند ، آنگاه بين امام ومرد هاشمي با درفشهاى سياه كه
شعيب بن صالح پيشاپيش آنها است ملاقاتى رخ دهد سپس در دروازه استخر ، امام وياران سفيانى با
يكديگر برخورد نمايند بگونهاى كه بين آنها كارزار بزرگى اتفاق افتد سپس ياران درفشهاى سياه غلبه
يابند وسپاه سفيانى از معركه بگريزند ، در اين هنگام مردم تمناى ديدار مهدى كنند وأو را جويا شوند " .
اگر چه سند اين روايت ضعيف است ودر متن آن آشفتگى وجود دارد اما جنگ
بصره را كه در فصل مربوط به عراق گذشت تأييد مىكند همچنانكه روايات مربوط
به عكس العمل شديد شرق وغرب در برابر پيروزى انقلاب مهدى ( عليه السلام ) نيز ، برخى
از روايات نبرد بصره را تأييد مىكند وبيانگر آن است كه طرف مقابل مهدى ( عليه السلام )
ويارانش ، غربىهايى هستند كه پيرو انجيلاند وبه احتمال زياد لشكر سفيانى پيش
قراول نيروهاى غربى است .
أمير مؤمنان ( عليه السلام ) در خطبه اى مفصل راجع به بصره مىفرمايد :
" از أهل بصره به تعداد شهداى ابُلّه در پى أو ( سفيانى ) روان شوند ، در حالي كه إنجيل هايشان بر
سينه شان آويخته است " ( 1 )
در تفسير عياشى آمده است : امام باقر ( عليه السلام ) در تفسير آية شريفه " يا معشر الجن
والإنس إن استطعتم أن تنفذوا من أقطار السماوات والأرض فأنفذوا لا تنفذون إلا بسلطان " ( 2 ) فرمود :
هامش
( 1 ) شرح نهج البلاغة ابن ميثم : 1 / 289 وبحار : 32 / 253 .
( 2 ) الرحمن / 33 .