حاكم درست قبل از مرگ سلمى بهطور مرموزى در صحراى مصر ناپديد شد . 20
عباسيان سومين دستگاه خلافتى بود كه ادعاى فرمانروايى بر دنياى اسلام را داشت و در سال 132 ه / 750 م خلفاى اموى را شكست دادند .
عباسىها از اولاد عباس ، عموى پيامبر بودند كه خلافت خود را با شعار حمايت از شيعه آغاز كردند . اما به محض اين كه به قدرت رسيدند ، مذهب شيعه را كنار گذاشتند و راه و روش خلفاى سنى را در پيش گرفتند . براى به دست آوردن مشروعيت ، به حمايت عالمان دينى پرداختند و به پيشرفت شريعت كمك كردند . آنها با راه دادن مسلمانان غير عرب به مقامات بالا در دستگاه حكومتىشان ، پايههاى تمدن اسلامى چند مليتى را پىريزى كردند . عباسيان در زمان اوج قدرتشان در قرن نهم ميلادى بر بزرگترين قلمرو جهان فرمانروايى مىكردند . قلمرو فرمانروايى آنها از محل پايتخت جديدشان بغداد كه در سال 145 ه / 762 م بر پا شده بود ، اداره مىشد . در كمتر از يك قرن ، اين شهر به بزرگترين مركز تجارى تبديل شد كه شمار ساكنان آن به هزاران نفر مىرسيد .
در روزگار سلمى ، خلافت عباسى تنها سايهاى از خلافت پيشين بود و بغداد ديگر مهمترين شهر دنياى اسلام محسوب نمىشد . مناطق بسيارى چون مصر ، سوريه ، ايران و آسياى مركزى از تحت سلطهى عباسيان بيرون آمده و مستقل شده بودند . مهمتر اينكه خلفاى عباسى ديگر در سمتهاى قبلى خود نبودند . قدرت حقيقى در دست امراى آل بويه بود كه بيشتر اين سالها چون ديكتاتورهاى نظامى بر عراق و ايران حكومت مىكردند . آل بويه خانوادهاى اهل ديلم در رشته كوههاى البرز ايران بودند كه از طريق شيعههاى فرقهى زيديه به اسلام گرويدند . آل بويه بعد از دستيابى به
ذكر النسوه المتعبدات الصوفيات ( نخستين زنان صوفي ) ( عربي ، فارسي ) — صفحة 95
مساهمون: أبي عبد الرحمن محمد بن الحسين السُلمي
ص٩٥