أسود وى را يكى از راهبان زمانه ناميدهاند . بنگريد حلية الاولياء ج 2 / 102 - 5 و ابن جوزى صفة الصفوة ج 3 / 23 - 24 . دربارهى مجادله بر سر واژهى رهبان در اسلام بنگريد : آندره در كتاب باغ گياهان 9 - 14 و ماسينيون 98 - 104
شرح
( 50 ) . اين اشاره تاريخ وفات أمّ أسود را ميانهى حكومت امويان حدود سال 100 ه / 718 - 19 تعيين مىكند .
( 51 ) . تفسير أمّ أسود از اين آيه به مفهوم تواضع كه پيش از اين در يادداشت دربارهى يوسف بن اسباط بدان اشاره كرديم برمىگردد . او تلويحا اشاره مىكند كه انسان براى شناخت ذات خود بايد امكان انجام خطاى خود و ديگران را بپذيرد ، بنابراين انسان بايد در برابر خطاى ديگر انسانها صبور و شكيبا باشد .
اين تفسير مأثور از على بن ابى طالب است . بنگريد : الدر المنثور 4 / 104 طناحى 43 . - م