طفيل به ميان قبيلهء خود رفت و آتشى را روشن كرد و آن را داخل بت ذى الكفّين كرد و اين شعر را خواند :
اى بت ذى الكفّين ، من از پرستندگان تو نيستم و ميلاد ما قديمىتر از ميلاد توست و من اين آتش را به درون تو درآوردم .
سپس از قوم خود براى حركت به سوى طائف كمك طلبيد كه چهارصد نفر به او جواب مثبت دادند . « 1 » و پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله خالد بن وليد را همراه عدهاى به عنوان مقدمهء سپاهش به سوى طائف فرستاده بود . « 2 »
( 1 )
حركت آن حضرت صلّى اللّه عليه و آله به سوى طائف
واقدى مىنويسد : رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله راهنمايى را اجير كرد تا او را به سوى طائف راهنمايى كند . او از أوطاس به سوى نخلهء يمانى حركت كرد و از آنجا به قرن « 3 » و سپس به مليح و سپس به بحرة الرّغاء از وادى ليّه رفت و در آنجا مسجدى به دست خود بنا كرد كه اصحابش سنگ مىآوردند و نماز ظهر را در آن به جاى آورد . در آنجا عدهاى از مردان هذيلى ، فردى از بنى ليث را آوردند كه مردى هذيلى را كشته بود و ادعاى خونخواهى نزد آن حضرت صلّى اللّه عليه و آله كردند . رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله او را به آنها تحويل داد و آنها گردنش را زدند . « 4 »
( 2 ) پيامبر صلّى اللّه عليه و آله پس از نماز عصر حركت كرد و در راه كاخى را مشاهده كرد . پرسيد كه اين كاخ از كيست ؟
گفتند : كاخ مالك بن عوف است . پرسيد : او كجاست ؟ گفتند : در قلعهء ثقيف است . پرسيد : چه كسى در كاخ است ؟ گفتند : هيچ كس . فرمود : پس آن را بسوزانيد . و اين كاخ را از عصر تا هنگامهء غروب خورشيد با آتش سوزاندند .
در آن منطقه قبر بزرگى بود كه مال سعيد بن عاص اموى بود و پسرانش : أبان و عمرو در لشكر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بودند . هنگامى كه نگاه ابو بكر به قبر افتاد . گفت : خدا صاحب اين گور را لعنت كند كه بسيار با
هامش
( 1 ) . مغازى واقدى ، ج 2 ، ص 870 و 923 و در ص 927 مىنويسد : گفته شده است كه وى با يك تانك و منجنيق به همراه قوم خود به سوى طائف حركت كرد .
( 2 ) . مغازى واقدى ، ج 2 ، ص 923 و شايد كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله با انتخاب خالد بن وليد مىخواسته است به طائفىها بفهماند كه گردنكشان و قهرمانان قريش تسليم وى شدهاند و بدين وسيله روحيهء آنها را تخريب كند .
( 3 ) . روستايى است در مسير طائف كه تا مكه پنجاه ميل ( - تقريبا 80 كيلومتر ) فاصله دارد ؛ معجم البلدان ، ج 7 ، ص 64 .
( 4 ) . مغازى واقدى ، ج 2 ، ص 924 . در سيرهء ابن اسحاق ، ج 4 ، ص 125 هم مثل همين آمده است و گفتهاند كه اين اولين خون در اسلام بوده است كه قصاص شده است . البته چنان كه نقل كرديم واقدى قصاص جثّامه را در حنين نقل كرده كه پيش از اين بوده است و بلكه پيش از آن مواردى از قصاص جارى شده است و چنين ادعايى بر محدوديت آگاهى راوى حمل مىشود كه تمام موارد را استقصاء نكرده است .