با حصول يقين به نجاست آن ، و ليكن اخبار او به طهارت ، حكم صاحب يد را دارد .
( مسأله 122 ) : آب كرى كه متعفن به غير نجاست شده باشد ، در اثر
ملاقات با نجاست ، نجس نمى شود ( 1 ) و پاك كننده نيز مى باشد .
( مسأله 123 ) : اگر نمازگزار در بين نماز فهميد كه مسجد نجس است
با قدرت بر تطهير آن و در وسعت وقت ، بايد احتياطا نماز را قطع كند و آن را
تطهير نمايد و اگر نماز را قطع نكند و آن را تمام كند بايد احتياطا ( 2 ) نمازش را
اعاده نمايد و اما در صورت ضيق وقت اگر نماز را تمام كند اشكالى ندارد .
( مسأله 124 ) : اگر مكلفى قرآنى را ببيند كه نجس شده ، بايد آن را به
صورتى كه صاحب آن مى بايست آن را تطهير مى كرد ، تطهير كند البته اگر اذن از
صاحب آن ممكن نشود ، يا تطهير آن به سبب اذن گرفتن به تأخير افتد ، و اما
اگر صاحب آن اذن به تطهيرش ندهد ( 3 ) بر مكلف چيزى جز امر به معروف نيست .
( مسأله 125 ) : اگر زمين مسجد نجس باشد و مكلف آن را بكند ،
ساختن ( 4 ) آن بر او لازم نيست .
( مسأله 126 ) : اگر ميزبان در بين غذا بفهمد كه غذايش نجس شده ،
هامش
( 1 ) محمد باقر شيرازى : عدم نجاست آن محل تأمل است .
( 2 ) محقق خراسانى : ترك اين احتياط اشكالى ندارد .
محمد باقر شيرازى : بلكه احتياط ترك قطع نماز است مگر در صورت هتك
مسجد يا در صورتى كه نماز سبب ترك ازاله باشد .
( 3 ) محمد باقر شيرازى : اگر تطهير آن موجب نقصى نباشد تطهيرش واجب است
اگر چه صاحب آن هم اذن ندهد ، و اگر موجب نقصى شود پس در ضمان نقص براى
صاحب قرآن اشكال است .
( 4 ) محمد باقر شيرازى : لزوم ساختن ، احوط است .