( مسأله 1392 ) : مكيدن انگشتر به جهت رفع تشنگى و غير آن و
جويدن غذا در ميان دهان براى كودك و دانه و نان از دهان خود در حلق مرغ و
كبوتر و مانند آنها نمودن و نيز چشيدن ( 1 ) طعم غذا و امثال آن هنگاميكه عملا
چيزى فرو نبرد اشكالى ندارد و احوط و اولى در صورت عدم ضرورت و حاجت
ترك اين اعمال است ، و اگر بدون اختيار در حين انجام اين اعمال چيزى در حلق
او فرو رفت روزهاش باطل نمى شود هر چند به دليل قصد و غرض صحيحى نبوده
باشد ( 2 ) و ليكن احوط ترك اين مورد آخر است .
( مسأله 1393 ) : مضمضه كردن روزه دار هر چند براى غير وضو و
بلكه براى خنك شدن باشد جايز است و ليكن افضل ترك مضمضه كردن در غير
وضو است و نيز تكرار كردن و زياده روى در آن مكروه است .
( مسأله 1394 ) : مستحب است كه بعد از مضمضه نمودن سه مرتبه ( 3 )
آب دهان را بياندازند .
( مسأله 1395 ) : هرگاه شخصى مضمضه كند و آب به حلق او برسد ،
اگر عمدا فرو ببرد روزه او باطل است و موجب كفار و قضا مىشود ولى اگر
عمدا نباشد و نيز براى وضوى نماز واجب و يا براى مداوا و يا ازاله نجاست
هامش
( 1 ) محمد باقر شيرازى : چشيدن شيرينى كه در اول زبان و شورى و ترشى كه در
كنارههاى زبان است اشكالى ندارد اما در مثل تلخى كه آخر زبان مى باشد اولى
ترك است مگر با تحفظ بيشتر كه به حلق نرسد .
( 2 ) محمد باقر شيرازى : صحت روزه در صورت صحيح نبودن غرض ، محل تأمل
است .
( 3 ) محمد باقر شيرازى : و اما يك مرتبه و گاهى دو مرتبه براى بر طرف شدن
بقيه آبى كه از خارج شده ظاهرا لازم است .