رفتن شود ، بايد نماز را تمام كند .
( مسأله 1220 ) : اگر شخص به قصد مسافت بيرون رود و بعد از آن
براى او انتظار رفقاى بين راه اتفاق افتد و رفتن او موقوف بر رفتن ايشان شود ،
هرگاه به مقدار چهار فرسخ و بيشتر از آن رفته باشد ، بايد قصر كند ( 1 ) مگر
آنكه اراده ماندن ده روز و بيشتر در آنجا نمايد و يا تا مدت سى روز متردد بماند
ولى اگر كمتر از چهار فرسخ رفته باشد بايد نماز را تمام كند .
4 - آنكه عزم بر ماندن ده روز در اثناى رفتن با قصد مسافت جمع
نكند و همچنين در بين راه نيز اراده بر ماندن ده روز بر او عارض نشود ، كه اگر
هر يك از اينها روى دهد ، بايد نماز را تمام بخواند .
( مسأله 1221 ) : هرگاه شخص در بين مسافت به وطن خود برسد در
حكم اراده ماندن است و مراد از وطن محلى است كه در عرف به آن وطن بگويند
هر چند در آن ملك نداشته باشد و مالك خانه و منزل در آن محل نباشد .
( مسأله 1222 ) : محل توطن پدر در صورتى كه قصد مفارقت از آن
ننموده باشد ، در صدق وطن شخص كفايت مىكند هر چند بيرون رفتن از آن و يا
ماندن در آن ، هرگز به خاطرش نرسيده باشد ولى تنها مجرد ماندن در محلى
بدون قصد استمرار يا به جهت تحصيل علم و يا تجارت هر چند سالهاى بسيارى
طول بكشد ( 2 ) ، باعث تمام نمودن نماز در آن محل نمى شود هر چند كه بدون
هامش
( 1 ) شيخ انصارى - محمد باقر شيرازى : احوط ( * 1 ) جمع است .
( 2 ) محمد باقر شيرازى : در مدتهاى طولانى ، حكم به عدم اتمام نماز مشكل است
و در عكس مطلب نيز به همين صورت است .
( * 1 ) محقق خراسانى : اگر چه اقوى مصر است .