باشد و يا در رفت و برگشت باشد ، در همان روز ( 1 ) .
( مسأله 1214 ) : معتبر است كه از مسافت مذكور چيزى كم نباشد و
اگر مقدار كمى از آن كم باشد قصر نمى شود .
( مسأله 1215 ) : اگر طى مسافت به صورت رفت و برگشت در همان
روز نباشد و فاصله رفت و برگشت كمتر از ده روز ( 2 ) باشد شخص مخير است
ميان قصر و اتمام ( 3 ) ، و احوط جمع بين هر دو با مقدم داشتن قصر است و اما
روزه در اين صورت واجب نيست ولى قضاى آن واجب است و ليكن احوط ترك
نكردن روزه ادا است .
( مسأله 1216 ) : اگر شخص شك نمايد كه سفرش به مقدار مسافت
هست يا نيست ، و بيرون رفتن از شك براى او ممكن نباشد ، بايد نيت تمام كند و
نمازش را تمام بخواند .
2 - آنكه مسافر قصد مسافت داشته باشد .
( مسأله 1217 ) : هرگاه شخص مقدار مسافت را بى قصد برود مثل
هامش
( 1 ) محقق خراسانى : شرط است كه مسافت رفتن كمتر از چهار فرسخ نباشد .
محمد باقر شيرازى : احوط آن است كه مسافت رفتن كمتر از چهار فرسخ نباشد .
( 2 ) محمد كاظم طباطبائى : يعنى سفر با قصد ده روز قطع نشود و اقوى قصر
است نه تخيير .
( 3 ) شيخ انصارى - محمد باقر شيرازى : احوط اتمام نماز است و احوط ( * 1 ) از آن
جمع است با مقدم داشتن تمام بر قصر ، و ميان حكم روزه و نماز فرقى نيست و
احوط اين است كه روزه را بگيرد و بعد از آن قضاى آن را بجا آورد .
( * 1 ) ميرزاى شيرازى : در صورتى كه سفر قطع نشده باشد اين احتياط ترك نشود .
محقق خراسانى : اقوى تعيين قصر و افطار روزه است .