خراجى به أو مىدادند وچون پير شد أو را بالاى سريري مىنشانيدند ودر ميان قبايل ومياه عرب براي جبايت خراج أو را طواف مىدادند وبه حدى عزيز ومحترم بود كه هر ترسانى خود را به سرير أو مىرسانيد أيمن مىگشت وهر ذليل وخوارى كه به نزد سرير أو مىآمد عزيز وارجمند مىگرديد وهر گرسنه اى كه به نزد أو مىرسيد از گرسنگى مىرهيد انتهى پس هر گاه سرير يك مرد عربى به اين مرتبه از عزت ورفعت رسد چه عجب دارد كه حق تعالى قبر ولى خود را كه حامل سريرش جبرئيل وميكائيل وامام حسن وامام حسين عليهم السلام بوده اند معقل خائفين وملجأ هاربين وفرياد رس بيچارگان وشفاء دردمندان قرار داده باشد پس در هر كجا باشى خود را به أو برسان وتا ممكن شود خود را به أو بچسبان والحاح كن تا به فرياد تو برسد وترا از هلاكت دنيا وآخرت نجات دهد ( لُذْ إِلَى جُودِه تَجِدْه زَعِيما بِنَجَاةِ الْعُصَاةِ يَوْمَ لِقَاهَا عَائِدٌ لِلْمُؤَمِّلِينَ مُجِيبٌ سَامِعٌ مَا تُسِرُّ مِنْ نَجْوَاهَا ) ودر دار السلام از شيخ ديلمى نقل شده كه روايت كرده اند جماعتى از صلحاء نجف اشرف كه كسى در خواب ديد كه از هر قبرى كه در آن مشهد شريف وبيرون آن است ريسمانى كشيده شده متصل به قبه شريفه حضرت حبل الله المتين أمير المؤمنين صلوات الله عليه پس آن شخص انشاد كرد ( إِذَا مُتُّ فَادْفِنِّي إِلَى جَنْبِ حَيْدَرٍ أَبِي شَبَّرَ أَكْرِمْ بِه وشُبَيْرٍ فَلَسْتُ أَخَافُ النَّارَ عِنْدَ جِوَارِه ولا أَتَّقِي مِنْ مُنْكَرٍ ونَكِيرٍ فَعَارٌ عَلَى حَامِي الْحِمَى وهُوَ فِي الْحِمَى إِذَا ضَلَّ فِي الْبَيْدَاءِ عِقَالُ بَعِيرٍ )
مطلب دوم در كيفيت زيارة آن حضرت است
بدان كه زيارات منقوله براي آن حضرت بر دو قسم است يكى مطلقه كه مقيد به وقتي از أوقات نيست وديگر مخصوصة كه عكس آن است وأين زيارات در ضمن دو مقصد بيان مىشود
مقصد أول در زيارات مطلقه است
وآنها بسيار است وما اكتفا مىكنيم در اينجا به ذكر چند زيارة
أول زيارتي است كه شيخ مفيد وشهيد وسيد بن طاوس وديگران ذكر كرده اند
وكيفيت آن چنان است كه هر گاه اراده زيارة نمايى غسل كن ودو جامه پاك بپوش وبه چيزى از بوى خوش خود را خوشبو كن واگر نيابى ونكنى نيز مجزى است وچون از خانه بيرون آمدى بگو اللَّهُمَّ إِنِّي خَرَجْتُ [ تَوَجَّهْتُ ] مِنْ مَنْزِلِي أَبْغِي فَضْلَكَ وأَزُورُ وَصِيَّ نَبِيِّكَ صَلَوَاتُكَ عَلَيْهِمَا اللَّهُمَّ فَيَسِّرْ ذَلِكَ لِي وسَبِّبِ الْمَزَارَ لَه واخْلُفْنِي فِي عَاقِبَتِي وحُزَانَتِي بِأَحْسَنِ الْخِلافَةِ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ پس روانه شو در حالي كه زبانت گويا باشد به ذكر الْحَمْدُ لِلَّه