غزوهء بنى لحيان
واقدى روايت كرده است : رسول الله صلى الله عليه و آله به مناسبت سالگرد شهادت عاصم بن ثابت و يارانش كه در يَوم الرَّجيع سال چهارم مظلومانه به شهادت رسيده بودند ، به همراه دويست نفر از اصحابش كه بيست نفر از آنها سواره بودند ، در اوّل ربيع الاوّل سال ششم از مدينه خارج شد . او پس از آنكه به ناحيهء جُرف رسيد ، در اوّل روز در آن جا اطراق كرد و چنين وانمود كرد كه مىخواهد به سوى شام برود ، تا بتواند بنى لحيان را كه قاتل اصلى شهداى رجيع بودند ، غافلگير كند . او از راه شام از كوههاى غُراب و سپس مَحيص و بَتراء گذشت ، آنگاه از بين صخرههاى يمام نيز گذشت و سپس از راه مكه به سوى مَحجّه حركت كرد . در آنجا به سرعت خويش افزود تا در منازل بنى لحيان در غَرّان كه منطقهاى بين أمَج و عُسفان است فرود آمد . در آن منطقه كه بدان سايه گفته مىشد ، اطراق كرد ؛ اما مشاهده كرد كه بنى لحيان از حركت آن حضرت مطلع شده و به بالاى كوهها پناه بردهاند .
آن حضرت يك يا دو روز در آنجا اقامت كرد و گروههايى را به جهتهاى مختلف ارسال كرد ؛ اما بر هيچ يك از آنها دست نيافتند . براى همين فرمود : اگر از عُسفان پايين مىرفتيم ، اهل مكه ما را مىديدند كه به مكه آمدهايم . براى همين به همراه اصحابش حركت كرد و در عُسفان اطراق كرد . از آنجا دو سواره از يارانش را فرستاد تا به كُراع الغميم رفتند و برگشتند . رسول الله صلى الله عليه و آله به مدينه بازگشت در حالى كه مىفرمود : « از خداييم و به سوى او باز مىگرديم و او را حمد و سپاس مىگوييم .
پناه مىبرم به خدا از سختى سفر و عاقبت بد و چشم زخم در مورد اهل و مال و فرزندان » .
در اين غزوه رسول الله صلى الله عليه و آله به مدت چهارده شبانه روز از مدينه غايب بود . « 1 »
هامش
( 1 ) . مغازى ، ج 2 ، ص 535 ؛ سيره ابن اسحاق ، ج 2 ، ص 292 - 293 .