طبرسى و بُستى و خرگوشى و ثعلبى و واحدى و خوارزمى در اربعينش و همچنين نسوى در المعرفه به نقل از مجاهد ، نقل كردهاند . در اين منابع آمده است : رسولالله صلى الله عليه و آله على را كه شش ساله بود نزد خودش آورد و به سرپرستىاش پرداخت ، همانگونه كه ابوطالب « 1 » سرپرستى رسول خدا صلى الله عليه و آله را از شش سالگى و پس از وفات عبدالمطلب به عهده گرفته بود .
ابن ابى الحديد در شرح نهجالبلاغه از بلاذرى و اصفهانى اين مطلب را چنين نقل مىكند : قريش به قحطى و خشكسالى سختى دچار شد و رسولالله صلى الله عليه و آله ، به عموهايش حمزه و عباس گفت : آيا بار كمى از مشكلات ابوطالب را به دوش نمىگيريم ؟ براى همين به اتفاق نزد ابوطالب آمدند و از او درخواست كردند كه سرپرستى فرزندانش را به آنها واگذارد .
ابوطالب گفت : عقيل را براى من بگذاريد و هر كدام را كه مىخواهيد ببريد - و او علاقهء شديدى به عقيل داشت . - پس عباس ، طالب را و حمزه ، جعفر را با خود بردند و محمد صلى الله عليه و آله على عليه السلام را برداشت و فرمود : كسى را برگزيدم كه خدا او را براى من در ميان شما برگزيده است . پس على عليه السلام از هنگامى كه شش ساله بود تحت سرپرستى رسولالله صلى الله عليه و آله قرار گرفت .
همين ، مطابق با قول آن حضرت مىباشد كه فرمود : « هر آينه خدا را هفت سال قبل از اينكه كسى از اين امت او را بپرستد ، پرستيدم . » و يا فرمود : « از هفت سال قبل صدا را مىشنيدم و نور را مىديدم و در آن مدت رسولالله صلى الله عليه و آله ساكت بود و مأمور به انذار و تبليغ نشده بود . » « 2 »
اين بدان خاطر بوده است كه عمر آن حضرت به هنگام اظهار دعوت سيزده سال بوده است و در شش سالگى به رسولالله صلى الله عليه و آله سپرده شده بود . بنابر اين صحيح است كه وى هفت سال قبل از مردم به عبادت و بندگى خدا پرداخته است . عبادت از بچهء شش سالهاى كه اهل تميز باشد ، صحيح است . به علاوه عبادت وى شامل تعظيم و تجليل خداوند متعال مىباشد و چنين امرى در اطفال مشاهده مىشود .
هامش
( 1 ) . مناقب آل ابى طالب ، ج 2 ، ص 179 - 180 .
( 2 ) . شرح نهجالبلاغه ، ج 1 ، ص 15 .