. . .
والى عثمانى صادر شد تا او محرابها ، سكوها و گنبدهاى صحن مطهر را بكند و نيز صحن را با سنگ مرمر ، فرش نمايد . اما سيد محمد مهدى بحرالعلوم پس از مشورت نمودن با دوستان دانشمندش ، بر اين مسئله اجماع كردند كه آثار مذكور ، بدون آنكه كنده شود بهصورت آشكار و برجسته باقى بماند و بين آنها ستونهاى محكمى بنا شود . سپس مسقف گردد ؛ . تا اين سقفها ، به زمين جديدى براى صحن تبديل گردد . اين نقشه اجرا شد و در سال 1206 ه . ق / 1791 م ، زمين جديد ، با تخته سنگهاى سفيد رنگ ، فرش شد . تاريخ اين بازسازى در دو قصيده روى سنگهاى كاشى حك شده است كه دو طرف درِ بزرگ شرقى را مىپوشاند . يكى از اين دو قصيده ، عربى و ديگرى فارسى مىباشد . اين قصيدهها به شكل ماده تاريخ نوشته شدهاند و به تاريخ بازسازى اشاره مىنمايند .
تصوير شماره 125 . نماى بيرونى رواق شرقى ، همانگونه كه از بابالكبير پيداست و ايوان طلا ( ذهب ) ناميده مىشود .
در عصر سلطان عبدالحميد ، در اوايل قرن چهاردهم هجرى ، مرمت زيرزمينهاى صحن و زمين آن براى بار دوم انجام شد و به شكلى درآمد كه هماكنون مشاهده مىگردد . گويا دانشمندان علوم دينى از اين بنا ، به علت آنكه با هتك حرمت
قبر الإمام علي ( ع ) وضريحه ( تاريخچه آستان مطهر امام على ( ع ) ) ( فارسى ) — صفحة 390
مساهمون: صلاح مهدى الفرطوسي
ص٣٩٠