اموات همراه بود ، راضى نبودند . در واقع تصميماتى كه در بناى قبلى ، به منظور محافظت از قبور اموات صورت گرفت ، در اين بنا ، مورد توجه قرار نگرفت . محمد حرزالدين در كتاب « المعارف » خود ، مىگويد كه اين اقدام ، در ماه ربيعالثانى سال 1316 ه . ق / 1898 م آغاز شد . « 1 »
كارگران ، زمين صحن را به منظور تخريب تونلهاى قديم و بازسازى آنها در زيرزمين ، نبش كردند ؛ بهگونهاى كه اين اقدام آنان ، موجب هتك حرمتى گرديد كه قابل توصيف نيست . در محدوده شمال شرقى ، قبرهاى بزرگى نمايان شد . يك تونل متصل به اين قبرها ، از طرف درِ مسجد معروف به مسجدالخضراء كشف شد . نزديك كيشوانيه ( مكان قرار دادن كفشها ) دو قبر بزرگ از زير تختهسنگهاى صحن خارج شد . تقريباً روى سرزمين غرى قرار داشتند .
اين دو قبر ، بهوسيله كاشى آبىرنگ باشكوهى همانند موزاييك ، با رنگهاى روشن و به سبكى زيبا ، بنا شده بودند . دور اين دو قبر ، داراى ديوارهاى روكش شده با كاشى منبتكارى شده به طرح گلها و درختان بود . زير آنها ، تونل خيلى وسيعى بود كه درِ آن از سنگ سفيدرنگ شفاف و گرانبها ساخته شده بود . پلكان اين تونل زينتى ، از همين سنگ سفيدرنگ ساخته شده بود .
روى سنگ يكى از آن دو قبر ، اينگونه نوشته شده است : « شاه اعظم سلطان معزالدين عبدالواسع در سوم جمادىالاولى سال 791 ه . ق / سى آوريل سال 1389 م ، از دنيا رفت » . روى سنگ قبر ديگرى چنين نوشته شده است : « 11 محرم روز چهارشنبه سال 831 ه . ق / 1 نوامبر سال 1427 م » كه اسم صاحب قبر ، قابل خواندن نيست .
كنار اين قبرها ، قبر ديگرى نمايان شد . روى سنگ آن نوشته شده بود : « اين قبر مرحوم شاهزاده سلطان بايزيد است . خداوند بيامرزدش . به تاريخ جمادىالآخره سال 803 ه . ق / ژانويه 1401 م » . همچنين كنار آنها ، قبر ديگرى پيدا شد كه اين
هامش
( 1 ) . ر . ك : المعارف ، ج 3 ، صص 244 و 245 .